ఏమిటీ దారుణం?? ఎందుకీ మారణహోమం?? ఏం చేస్తుందీ ప్రభుత్వం??
ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయత ఎందుకు??
బ్రతుకు భీభత్సం చేయడమే లక్ష్యమా??
తీవ్రవాద చరిత్రలోనే అతి దారుణమయిన సంఘటన జరిగిన రోజుగా, ఈ రోజు చరిత్రలో నిలిచిపోవడం ఖాయం. తీవ్రవాదములోనే ఒక వినూత్న పద్దతిని ప్రవేశపెట్టి, జనాన్నిభయ భ్రాంతులకి గురి చేసే సంఘటన. పోలీసు జీపులోనుంచి యథేచ్ఛగా కాల్పులు జరిపిన తీవ్రవాదం. హాస్పిటల్ల మీద బాంబులు విసరడం. ఇవన్నీ తలుచుకుంటేనే వెన్నుపూసలోంచి సన్నగా భయం పుట్టుకొచ్చి ఒళ్ళంతా వణుకుతుంది. ఏ పని మీద దృష్టి పెట్టలేకపోవడం, ఏది చేసినా ఈ దారుణమే గుర్తురావడం, మనస్సు పడే అవేదన ఎవరికి చెప్పను. చెప్పడానికి మాటలు కూడా రావట్లేదే??
అయ్యో భగవంతుడా, ఏమిటయ్యా నీ లీలలు.. ఇంతా జరుగుతుంటే ఎక్కడున్నావయ్యా?? పూర్వ జన్మ పాపం అని సరిపెట్టుకుందామంటే మనస్సొప్పుకోవట్లేదేమయ్యా??

కరాచీ నుంచి బోటులో తీవ్రవాదులు రావటం ఏమి విచిత్రం?? అంత సులువుగా బోటులో ఆయుధాలేసుకొనెచ్చేసారే, ఇక ఈ దేశంలో భద్రత ఎక్కడుంది. ఇదేదో గోలకృష్ణ సినిమాలలోనే జరుగుతుందనుకున్నాను కాని, నిజంగా జరగుతుందని కలలో కూడా అనుకోలేదే.

ఏ చానల్ చూసినా ఈ కుల మత విచక్షణ చేసి మృతులను విడదీయడేమిటీ. అందరూ ఐక్యంగా ఉండాల్సిన సమయంలో ఏమి ఈ లెక్కలు స్వామీ?? మానవత్వం అని ఒకటుందనే మర్చిపోయినట్టున్నారే??
ఒక పక్క ఆర్థిక సంక్షోబంలో దేశం, ప్రపంచం కొట్టి మిట్టాడుతుంటే మధ్యలో తీవ్రవాదం నేనూ ఉన్నానని పలకరిస్తోందా ఏమిటీ??
హయ్యో ఏమి ఈ బాధ, తట్టుకోలేకున్నానే. ఇలా భయపెట్టడమే తీవ్రవాదులు లక్ష్యమైతే వారి కోరిక నెరవేరినట్టే. ఎంతో దూరాన ఉన్న నాకే ఇంత భయం వేస్తుంటే, అక్కడ ఉన్న జనం ఇంకెంత భయపడుతున్నారో.

ఏంటో మొదలెట్టి, ఏదో చెప్పి , ఎలా ముగిస్తున్నానో నాకే అర్థం అవ్వట్లేదు.
ప్రపంచంలో శాంతి సౌభాగ్యాలకు కొరత లేకుండా చూడాలని ఆ పరమాత్మకి దణ్ణం పెట్టుకోవడం తప్ప నేనేమి చెయ్యగలను. ఈ నిస్సహాయతని చూస్తే నా మీద నాకే అసహ్యం వేస్తోంది.

పోయిన వారం బెంగుళూరు పుస్తకాల పండగ(bangalore book festival) ప్యాలేస్ గ్రౌండ్స్ లో జరగనున్నాయని, అన్ని భాషా పుస్తకాలు లభిస్తాయని వార్తపత్రికలో చదివి తప్పకుండా వారంతం వెళ్ళాలని నిర్ణయించేసాను. బెంగుళూరులో తెలుగు పుస్తకాలు దొరకడమే మహాభాగ్యం. వెంటనే పూర్తిగా ఈ సౌకర్యం వినయొగించుకోవాలని అనుకున్నాను, కాని ప్యాలేస్ గ్రౌండ్స్ లో అంటేనే గుండె గుటుక్కుమంది. మొన్ననే అక్కడ రెండు రోజులు ట్రాఫిక్కు జాం అయ్యి సుమారు 5 గంటలు జనాలు ఇరుక్కుపోయారు. కాని పుస్తకాల కోసం అందునా తెలుగు పుస్తకాల కోసం ఎంతటి ప్రయాసనయినా అనుభవించాలనే డిసైడ్ అయ్యాను. అసలే కొనాల్సిన పుస్తకాల లిస్టు బాగానే ఉంది. మా ఓరుగల్లు విశాలాంధ్రలో, ఏ పుస్తకం అడిగినా లేదండి అని ఒకే సమాధానం చెప్తున్నారు. కనుక ఎటువంటి అవాంతరాలొచ్చినా వెళ్ళి తీరాల్సిందేనని తీర్మానించటం జరిగింది. తోడు ఎవరన్నా వస్తారేమోనని ఆలోచించా, బుక్ ఫెస్టివల్ కొచ్చెవాళ్ళు ఎవరూ ఊళ్ళో లేకపోవడం వల్ల ఒక్కడినే బయలుదేరాల్సొచ్చింది. బెంట్రామ ( బెంట్రామ: బెంగుళూరు ట్రాఫిక్కు మథనం, ఇది కావించిన ఇహంలోనే నరకప్రాప్తి లభించును) గావించుటకు మిట్ట మధ్యాహ్నం బయలు దేరా, మిట్ట మధ్యాహ్నం అయితే ట్రాఫిక్కు ఎక్కువ ఉండదులే అని. కాని నేనొక వెర్రిమాలోకాన్ని అని మొదటి జంక్షన్ చేరగానే తెలిసింది. బెంగుళూరులో జనం వారాంతం అనగానే మిట్ట మధ్యాహ్నం దాకా నిద్దరోయి, సూర్యుడు నడి నెత్తికి వచ్చినప్పుడే బయటకి వస్తారన్నమాట. ఎలాగోలాగ, తలలో పేను దూసుకెళ్ళినట్టు దూసుకెళ్ళి ఒక గంటలో చేరుకున్నాను. బుక్ ఫెస్టివల్ అంటే ఖాళీగా విలవిలలాడుతుందనుకున్నాను కాని జనం యిరగున్నారు. మొదట కాస్త ఆశ్చర్య పడినా తరువాత ఆనందపడ్డాను. ఎంట్రీ టికెట్టు, అదీ ఇరవయ్యి రూపాయలనే సరికి, జనాలు డబ్బు కట్టి మరీ ఇంత మందొచ్చారని ఇంకాస్త సంతోషపడ్డాను. ఇక దాడి ఆరంభించాను. ఒక 5,6 షాపులు దాటగానే తెలుగు పుస్తకాల షాపుంది. అబ్బ అని అటాక్ చేసా. నేను కొందామనుకుంటున్న చాలా పుస్తకాలు కనపడ్డాయి. వాటి వివరాలు ఇక్కడ.
1. భారతంలో చిన్ని కథలు , రచయిత: ప్రయాగ రామకృష్ణ , పబ్లిషర్: ధరణి ప్రింటర్స్ , వెల: 150
ఈ బుక్ కోసం చాలారోజులుగా వెతుకుతున్నాను. స్నేహితుడొకడు చెప్పగా విని కొనాలని చాలా రోజులుగా ప్రయత్నించాను. వరంగల్లు లోని విశాలాంధ్ర వారు తెప్పిస్తానని చాలా రోజులుగా దాటేస్తున్నారు. కాని పుస్తకం చదివాక (చదివినంతవరకు) చాలా కథలు తెలిసినవే ఉండడం నన్ను కాస్త నిరుత్సాహ పరచింది. ఇంకా చాలా కథలే ఉన్నాయి. పూర్తిగా చదివితే గాని చెప్పలేను. రచయిత "వార్తలు చదువుతున్నది ప్రయాగ రామకృష్ణ" అని రేడియేలో వినపడే ఆయినేనా అన్న అనుమానం తీరలేదు.

2. శతక రత్నాకరము - గుంటూరు వీరరాఘవశాస్త్రి - బాలసరస్వతి బుక్ డిపో - 150 -
అలా పుస్తకాలు చూస్తుంటే ఇది తగిలింది. ఈ మధ్య నా పద్య పైత్యం గురించి ముందే చెప్పాను కదా.. చూసిన వెంటనే కొనేసాను. దీనిలో చాలా శతకాలున్నయి. కొన్నిటి పేర్లు కూడా వినలేదు, ఉదా:- కీరవాణి శతకము, జనార్థన శతకము, కుమారీ శతకము. దాదాపుగా ౩౩ శతకాలున్నాయి. ఇన్ని ఒకచోట దొరకడం అదృష్టమే. కాని వాటికి తాత్పర్యాలు లేవు. నా తెలుగు మీద నాకంత నమ్మకమా!! అని ఇప్పుడు కాస్త ఆలోచిస్తున్నాను. అయినా పదాలకి అర్థాలు తెలియకపోతే బ్రౌణ్యముండనే ఉంది, ఇంకా అర్థం కాకపోతే బ్లాగుల్లో చాలామందున్నారన్న నమ్మకం.

3. రంగనాయకమ్మ నవలలు: పబ్లిషర్: స్వీట్ హోంపబ్లికేషన్స్
చదువుకున్న కమల - 15
ఇదే నా న్యాయం - 50
బలిపీఠం - 60
జానకి విముక్తి - 125
రంగనాయకమ్మ గారి నవలలు చదవాలని చాలా రోజులుగా అనుకుంటున్నాను. మన సుజాత గారి మాటలు విన్నాక, మొన్నా మధ్యన జరిగిన చర్చ చూసాక ఆవిడ పుస్తకాలు కొనాలనే నిర్ణయం బల పడింది. కాని ఏమి కొనాలో తెలీలేదు. విషవృక్షం కోందామంటే, సైజు చూసి కొంచెం దడుచుకున్నాను. మొదట వేరేవి చదివి ఆ తరువాత అది చదువుదాములే అని ఆ నాలుగు కొన్నాను. ఎలా ఉంటాయో ఏమిటో??

4.పెద్దబాలశిక్ష - పోతూరిసీతారామాంజనేయులు- టాగూరు పబిషింగ్ హౌస్ - 27
వెనకట పెద్దబాలశిక్షలేని ఇల్లు ఉండేది కాదట. ఇంతకు ముందు నా రూమ్మేట్ దగ్గర ఉండేది. అసలు అందులో లేనిది లేదంటే ఆశ్చ్రర్యపోనక్కరలేదు. అది చూసి చాలా నచ్చేసింది. వాస్తు గురించి, సామెతలు, కవుల గురించి, తిథులు, ఒక్కటేమిటి లేనిదుండదు. చాలారోజులుగా కొనాలనుకుంటున్న మరో పుస్తకం ఇది. ఇన్నాళ్ళకి నా కోరిక తీరింది. మన ఇంట్లో తప్పకుండా ఉండవలసిన పుస్తకం.

5. అమరావతి కథలు - సత్యం శంకరమంచి - నవోదయా పబ్లిషర్స్ - 175
అమరావతి కథలు గురించి తెలియనిదెవ్వరికి చెప్పండి. మా చిన్నప్పుడు దూరదర్శన్ లో అమరావతీ కి కథాయే అని హిందిలో వచ్చేవి. భళేగా ఉండేవి. చాలా మంది తెలుగు నాయికానాయకులుండడంతో ఇంకా ఆసక్తిగా చూసేవాణ్ణి. అశోక్ కుమార్ చాలా వాటిల్లో ఉండేవాడు. ఇవి టీవిలో చూడడమే కాని చదివిన పాపాన పోలేదు. బుక్ అక్కడ కనపడిన వెంటనే ఠక్కున పట్టుకున్నాను. చదవాలి .. బాగుంటాయని గట్టి నమ్మకం.

6. శ్రీపాద సుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రి కథలు - విశాలాంధ్ర - 100
అక్కడ పుస్తకాలమ్మే అతని గట్టి రికమండేషన్, తప్పకుండా చదవి తీరాలన్నాడు. ఇంతకు మించి నాకు రచయిత గురించి గాని కథల గురించి కాని ఏమి తెలియదు. బాగుంటాయనే అనుకుంటున్నాను

7. నవ్వితే నవరత్నాలు 1&2 - మల్లిక్ - ఎమెస్కో బుక్స్ - 50
మల్లిక్ అంటే హాస్యానికి పెట్టింది పేరు. అందుకని కొన్నాను. అందుకే కాదులే, ఎందుకో మల్లిక్ అంటే కాస్త అభిమానం. బాగుంటాయని నమ్మకం కూడా.

8. అంపశయ్య - నవీన్ - ప్రత్యూష ప్రచరణలు - 120
నవీన్ గురించి చాలా విన్నాను. అతని చైతన్యస్రవంతి గురించి కూడా. అంపశయ్య గురించి కూడా. 60 లలో విధ్యార్థుల గురించి, వాళ్ళ విప్లవాల, ఆలోచనల గురించి తెలుసుకోవాలన్న ఉత్సాహంతో ఈ పుస్తకం కొనడం జరిగింది.

9. టాగోర్ గీతాంజలి - చలం - అరుణా పబ్లిషింగ్ హౌస్ - 30
ఈ పుస్తకం చూడగానే చలం గీతాంజలిని అనువదించాడా, అయితే తప్పక చదవాలని తీసుకున్నాను. చలం ఇంటర్ప్రెటేషన్ చదవాలని కొన్నాను.

10. బుడుగు - ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ - విశాలాంధ్ర - 90
బుడుగు గురించి గాని రమణ గారి గురించి కాని ఇంట్రడొక్షన్ ఇవ్వడం దుస్సాహసమే అవుతుంది.

ఇదండీ నా పుస్తకాల వేట. అన్ని పుస్తకాల మీద 10% రాయితీ వచ్చింది. నేను విశాలాంధ్ర మెంబర్ ని అవ్వడం వలన వాళ్ళ పబ్లికేషన్స్ మీద 20% రాయితీ లభించింది. ఇన్ని పుస్తకాలకి కేవలం ఒక సహస్రం మాత్రమే అవ్వడం అమితానందాన్నిచ్చింది. నేను హ్యారీపోటర్ ఒక్క పుస్తకం 975 పెట్టి కొన్నాను. ఇప్పుడు దాదాపుగా అదే ధరకి నాకు 14 పుస్తకాలొచ్చాయి. (మాలతి గారు వింటున్నారో లేదో, మేమూ పుస్తకాలు కొంటున్నాం). మళ్ళి సంవత్స్రరం తప్పకుండా వస్తానని షాపతినికి చెప్పి 5 కిలోల పుస్తాకలు పట్టుకొచ్చాను(కిలోలంటున్నాని ఆశ్చర్యపోకండి. బెంగుళూరులో అన్ని కిలోల లెఖ్ఖే..కిలో నారింజ పళ్ళు, కిలో సొరకాయి, కిలో పుస్తకాలు. ఈ పుస్తకాలన్ని బాగా చదివాలని, ఎవ్వరు అప్పివ్వమని అడగకూడదని, ఒకవేళ వాళ్ళడిగినా నేనివ్వకూడదని, ఒకవేళ నేనిచ్చినా వాళ్ళి తిరిగిచ్చేయాలని అప్పుడే దేవిడికి దణ్ణం కూడా పెట్టేసాను. అయినా నా అమాయకత్వం కాని ఇవన్ని మనచేతుల్లోనే ఉన్నాయని గ్రహించలేకపోయాను. కొన్నానని ఎవరికైనా చెప్తే కాదా హి హి హి

మా అత్తగారు మాంచి హాస్య చతురులు. ఎప్పుడు అందరితో నవ్వుతూ నవ్విస్తూ ఉంటారు. కాని ఎప్పుడయినా కాస్త కోపం వస్తే చురకలు భళే వేస్తారు. నాకీ అనుభవం పెళ్ళైన కొత్తలోనే వచ్చింది. ఇప్పటికి ఆ సంగతి గుర్తొచ్చినప్పుడు తెగ నవ్వొస్తుంది. నా పెళ్ళైన కొత్తలో మా అత్తగారి తరుపు బంధువు ఒక ముసలావిడ రోజు మా ఇంటికి వస్తుండేది. ఆ మాట ఈ మాట చెప్పి సుబ్బరంగా ఇంట్లో చేసినవన్ని లాగిస్తూ ఉండేది. మా అత్తగారు పెద్దగా పట్టిచ్చుకునేవారు కాదు. పాపం పెద్దావిడ, కాస్త తిండి యావ ఎక్కువనుకుంటా అనేవారు. ఇంకొన్నాళ్ళకి వంటింట్లోకి దూరి అన్నిటిని వెతికి తినడం ప్రారంభించింది.ఆచారవంతురాలైన మా అత్తగారు, మామూలుగా వంటింట్లో తన మడి వంట సామాన్ని ఎవర్ని ముట్టనివ్వరు. పనివాళ్ళు ఎవరయినా ముట్టుకుంటే ఆ రోజు యుధ్ధమే. ఈ ముసలావిడ అవన్ని ముట్టేసుకొని అంతా కెలికి వదిలేసింది. మా అత్తగారికి చిర్రెత్తుకొచ్చింది. కనుబొమ్మలు రెండు కలసిపోయాయా అన్నంత దగ్గరకొచ్చాయి. నాకు భలే భయం వేసింది. కాని మా అత్తగారు ఏమి అనకుండా ఊరుకున్నారు. హమ్మయ్య అంతా శాంతించింది కదా అనుకున్నాను. ఆ ముసలమ్మ అంతా వెతికి వచ్చి కూర్చుంది. మా అత్తగారు ఏమి మాట్లాడకుండా మౌనంగా కూర్చున్నారు.
"అమ్మణ్ణీ, ఇదవరికి మధ్యాహ్నాలు ఏము తోచేది కాదే, ఈ మధ్య మీ ఇంటికొస్తున్నానా, బాగా పొద్దుపోతోంది" అందా ముసలావిడ. మా అత్తగారు చురుక్కున ఒక్క చూపు చూసి
"తోచి తోచనమ్మ తోడికోడలు పుట్టింటికెళ్ళిందట" అని అన్నారు. అంతే ఆ ముసలావిడ మళ్ళా మా ఇంటివైపు చూస్తే ఒట్టు. అప్పుడు కాస్త మనస్సు చిముక్కుమన్నా తర్వాత మా అత్తగారి చతురతని, ధైర్యాన్ని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయాను.
తరువాత మా అత్తగారి అక్క మనవరాలి పెళ్ళికి వెళ్ళాము. అక్కడ ఒక పెద్ద యుధ్ధమే జరిగింది. ఎవరో ఒకావిడ కొడుకుని ఇంకికావిడ ఏదో అందిట, అంతే ఆ ముందావిడ, అన్నావిడ వంశం మొత్తాన్ని ఏకి పారేసింది. మూడూర్లకి వినిపించేంత గట్టిగా అరిచి, ఆపడానికొచ్చిన అమ్మలక్కలందరినీ నాలుగు తిట్టి పెట్టే బేడా సర్థుకోని వెళ్ళిపోయింది. మా అత్తగారు అసలే తగువులకి దూరంగా ఉంటారు. అంతా ఒక మూలనుంచి చూసి వదిలేశారు. ఆ తిట్లు పడ్డావిడ కూడా బాగా గుణిగి, తన పరిథిలో తిట్టి బయలుదేరి వెళ్ళింది. ఆ తరువాత మా అత్తగారి అక్క కోడలు వచ్చింది. ఆవిడకి తగువులంటే బహు సరదా అనుకుంటా.. ప్రతి ఒక్కళ్ళ దగ్గరకి వెళ్ళి జరిగిన తగువు గురుంచి తెలుసుకోని, తన గురించి కాస్త డప్పుచెప్తుంది. తను ఏవిధంగా మహా శాంతమూర్తో, అసలు తనకి తగువంటే ఏంటో కూడా తెలియదన్నట్టు మాటలు చెప్పసాగింది. మా అత్తగారు ఇవన్ని ఒక కంట కనిపెడుతూనే ఉన్నారు. అసలే ఆవిడంటే మా అత్తగారికి అరికాలి మంట నెత్తికెక్కుతుంది. ఇంతలో ఆవిడ మా అత్తగారి దగ్గరికి కూడా వచ్చింది.
"అవునత్తమ్మా , ఆ పేరందేవి సుబ్బమ్మని నానా తిట్లు తిట్టిందటగా??"
"ఊ"
"అంతా నీముందే! వెళ్ళి ఆపలేకపోయావా!! నేనయితే ఎలాగోలాగ ఆపేదాన్ని, సమయానికి మా ఇంటికెళ్ళాల్సొచ్చింది"
"ఆపినా ఆగే రకమేనా అది??" అన్నారు మా అత్తగారు.
"ఏమోనమ్మా, అసలు నాకు ఈ తగువులంటేనే పడవు. నేనసలు ఎవరి జోలికి పోను. అదికాదత్తా, అసలు ఈళ్ళకి ఈ తగువులెందుకొస్తాయంటావు??" మా అత్తగారి కనుబొమ్మలు మళ్ళా కలిసిపొతాయేమో అన్నట్టుగా తయారయ్యాయి. వెంటనే చురక పడబోతుందనుకుంటూనే ఉన్నా, "జగడమెందుకొచ్చిద్దిరా జంగందేవరా అంటే, బిచ్చమెయ్యవే బొచ్చుముండా అన్నాడంట" అన్నారు మా అత్తగారు. చుట్టుపక్కల అమ్మలక్కలంతా పగలబడి నవ్వారు. కొందరు దీని తిక్క కుదిరిందనుకున్నారు. ఆవిడ ఠక్కున లేచి చురచుర చూసి కోపంతో రుసరూలాడుతూ వెళ్ళింది.

ఇంతలో పెళ్ళి తంతూ అంతా అయ్యింది. ఇంకా ఎవరికి చురకలు పడలేదనే చెప్పాలి. మా అత్తగారి దగ్గర అందరూ కాస్త జాగ్రత్తగా మసులుతున్నారు. ఎందుకొచ్చిన చురకలో అని అనికొనుంటారు. ఇంతలో పెళ్ళి కూతుర్ని గడప దాటించే సమయం రానే వచ్చింది. పెళ్ళి కూతురుది కాస్త భారీ శాల్తీ. ముగ్గరమ్మలక్కలు గట్టిగా తోసినా అంగుళం కూడా కదలట్లేదు. అమ్మలక్కలంతా గదిలోకి పంపే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. ఆ అమ్మయేమో కొంచెం కూడా కదలట్లేదు. కదలక పోగా, "ఉహూ, నాకు సిగ్గు, నేను వెళ్ళను" అంటూ మెలికలు తిరిగి పోతుంది. మా అత్తగారు వెనకనుంచి అంతా చూస్తూనే ఉన్నారు. ఇలా తతంగం అంతా ఒక పావుగంట నడిచింది. పెళ్ళి కూతురు మాత్రం కొంచెం కూడా కదల్లేదు. మా అత్తగారికి ఒళ్ళు మండినట్టుంది. కనుబొమ్మలు కలుస్తున్నాయి.
" వెనకటికి నీలాంటిది ఇంట్లో మొగుడున్నాడని తెగ సిగ్గుపడి, వీధిలో బట్టలు మార్చుకుందట" అని బిగ్గరగా అంది. వెంటనే అందరు పడిపడి నవ్వారు. పెళ్ళికూతురు తలవంచుకొని మెళ్ళగా లోపలెకెళ్ళి గడిపెట్టింది. మా అత్తగారి సమయస్పూర్తికి, హాస్య చతురతుకు అందరు నాలుగు పొగడ్తలు ఝుళిపించారు.
(సమాప్తం)

ఈ కథని నేను భానుమతి గారి అత్తగారు కథలు చదివి ఇన్స్పైర్ అయ్యి వ్రాసింది. మీకు కథ నచ్చితే ఆ గొప్పంతా, ఆ పాత్ర సృష్టించిన భానుమత్తి గారిదే. నచ్చకపోతే ...

ఈ మధ్య నేను పద్యాల్నే చదువుతూ, తింటూ, పద్యాల్నే కలలు కనడం, వ్రాయడం కూడా జరిగుతుంది. నాకేమన్నా పద్యపైత్యం పట్టుకుందేమో అని అనుమానంగా కూడా ఉంది. పత్యం చేసి పైత్యం తగ్గేలోపే, నాకు నచ్చిన ఆ నాలుగు పద్యాలు నెమరు వేసుకుంటే పోతుందనే ఒక అద్భుతమైన ఐడియా బుర్రలోకొచ్చింది.
పద్యమంటే, ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని పద్యం ఒకటుంది. శ్రీనాథుడు వ్రాసిన చాటుపద్యం. చాటుపద్యాలు చెప్పడమే నా దృష్టిలో చాలా గొప్ప. నేను, ఈ పద్యం చెప్పేముందు ఒక పిట్ట కథ చెబుతాను. అది శ్రీనాథుడు జీవిస్తున్న కాలం( సంవత్సరం సరిగ్గా గుర్తులేదు).ఏంటో ఏ ఊరో కూడా గుర్తురావట్లేదు సుమా! శ్రావణ మాసం దాటింది, అయినా వానలు లేవు. భాద్రపదం, ఆశ్వయుజం కూడా దాటాయి, వాన జాడ మాత్రం తెలియలేదు. ఇక లాభం లేక "డ్రాట్" అని ప్రభుత్వం డిక్లేర్ చేసింది. తాగడానికి కూడా నీరు లేక పిల్ల-జల్లా, గొడ్డు-గోద అంతా అలమటిస్తున్నారు. భీభత్సమైన పరిస్థితి, క్షామం అన్నిచోట్లా భరతనాట్యం చేస్తోంది.( మన శాస్త్రీయ నృత్యం కూచిపూడి అనుకుంటున్నారు కదా! మరి క్షామానికి భరతనాట్యానిది పెద్ద అనుబంధమే). అలాంటి సమయంలో మనస్సును ఉత్తేజపరిచే చాటు పద్యం చెప్పడం కవి సార్వభౌమునికే చెల్లింది. సరే ఇక ఆస్వాదించండి.

కం॥ సిరిగలవానికి జెల్లును
తరుణుల పదియారువేల దగ పెండ్లాడన్
తిరిపెమునకిద్దరాండ్రా
పరమేశా! గంగ విడువు పార్వతి చాలున్

సిరినే తన వశం చేసుకున్నా ఆ శ్రీకాంతుడు పదహారు వేల మందిని పెళ్ళి చేసుకున్నాడంటే అర్థం ఉంది. రోజు బిక్షాటన చేసే జంగందేవరవి, నీకెందుకయ్యా ఇద్దరు పెళ్ళాలు. చాలు చాల్లేగాని గౌరమ్మని నువ్వుంచుకొని, గంగమ్మని పంపవయ్యా!! ఇది శ్రీనాథుని భావం. ఇది విన్నాక పరమశివుడైనా మరెవరైనా ఆనందంచి గంగమ్మని పంపకుండా ఊరుకుంటారా??

ఇక పద్యాం అంటే నాకు గుర్తొచ్చే రెండో పద్యం ధూర్జటి కవి వ్రాసింది. కాస్త వైరాగ్యం, కాస్త భక్తి కలిగిన పద్యం. ప్రపంచంలోనే అతి పెద్ద వింతని(7 వండర్స్ లో లేదులెండి) చక్కగా రూచి చూపే పద్యం. శార్థూలంలో ఛందంగా ఉంటుంది.

శా॥ అంతా మిథ్య తలంచిచూచిన, నరుండట్లౌటెరింగిన్ సదా!
కాంతల్పుత్రులు నర్థమున్ తనువు నిక్కంబంచు మోహార్ణవ
బ్రాంతింజెంది చరించుగాని, పరమార్థంబైన నీయందు తాఁ
చింతాకంతయు చింతయుంచడు కదా శ్రీకాళహస్తీశ్వరా!

ఎప్పటికో ఒకప్పుడు పుటుక్కుమంటానని తెలిసి కూడా మానవుడు, భార్య, పిల్లలు, శరీరం, డబ్బులు అన్న బ్రాంతిలోనే ఉంటాడుకాని, అన్నిటికి మూలమైన నీయందు కొంచెం శ్రద్ద కూడా చూపించడయ్యా ఓ ఈశ్వరా! ఇది ఆ పద్యభావం. చిన్నప్పుడు చదివినప్పుడు పెద్దగా అర్థమవ్వకపోయినా ఇప్పుడు కాస్త అయినట్టే ఉంది. అయికూడా నేనింకా అలాగే ఉన్నా!!

తెలుగుకి కాస్త విరామం ఇచ్చి దేవభాష వైపు మళ్ళిద్దాము దృష్టిని. అసలు ఈ పద్యం చెప్పాక తెలుగుకి, సంస్కృతానికి ఎంత సామ్యముందో తెలుస్తుంది. ఈ పద్యాన్ని బర్తృహరి వ్రాసాడు. విద్య విషిష్టతని చెప్పే పద్యము. ఈ పద్యాలనే ఏనుగు లక్ష్మణ కవి తెలుగులోకి అనువదించాడు. ఇప్పుడు రెండు పద్యాలు వినిపిస్తాను. రెండిటిలో ఎంత తేడా ఉందో చూడొచ్చు.

శా॥ విద్యానామ నరస్య రూపమధికం ప్రచ్ఛన్న గుప్తం ధనం
విద్యాభోగకరీ యశస్ సుఖకరీ విద్యా గురూనాం గురు
విద్యాబంధుజనే విదేశగమనే విద్యా పరా దేవతా
విద్యా రాజసు పూజ్యతే నహి ధనం విద్యావిహీన: పశు:

దీనికి ఏనుగు లక్ష్మణ కవి అనువాదం ఇదిగో,
ఉ॥ విద్య నిగూఢ గుప్తమగు విత్తము రూపము పూరుషాలికిన్
విద్య యశస్సు, భోగకరి, విద్య గురుండు విదేశబందుడున్,
విద్య విశిష్ట దైవతము , విద్యకు సాటి ధనంబులేదిలన్
విద్య నృపాల పూజితము, విద్యనెరుంగని వాడు మర్త్యుడే!!

పై రెండు పద్యాలలో ఎన్నో ఉపమా అలంకారాలున్నాయి. లక్ష్మణ కవి ఎన్ని ఉపమానాలని మార్చాడో చూడండి. తెలుగు ఉచ్ఛారణలోను, వాడుకలోను సంస్కృతానికి చాలా దగ్గరగా ఉంటుందనడానికి చక్కటి ఉదాహరణ.
మొత్తం మూడు పద్యాలు తలుచుకున్నంతలోనే ఇంత పెద్ద వ్యాసం అయిపోయింది. ఇంక నాకు ఎంతో ప్రీతిపాత్రుడైన పోతరాజును తలుచుకోనే లేదు. దీన్ని బట్టి అర్థం అయ్యిందేమిటంతే, ఈ పైత్యం తగ్గక పోతే ఇంకో రెండు మూడు పార్ట్ లు వచ్చే అవకాశం ఉంది.

ఈ మధ్య చాలా కందాలు చూసి నాక్కూడా వ్రాయలని ఎందుకో అనిపించింది, లేడికి లేచిందే పరుగ్గా ఠకఠక వ్రాసేసాను(అంటే ఒక్కోదానికి ఒక గంటపయినే పట్టింది). అసలు కందము వ్రాయగల్గడమే ఒక వరము. ఒక్కసారి మొదలెట్టామో ఇక వరసగా అన్ని కందాలే. కాందాలు వ్రాయడానికి రూల్స్ కావాలంటె ఇక్కడ మరియు ఇక్కడ చూడండి. చూస్తానికి చాలా కష్టమయిన రూల్స్ లా అనిపించినా, వ్రాసినప్పుడు అనుకున్నంత కష్టము(అంటే చాలా కష్టం కాకుండా, కొంచెం కష్టం అని) కాదేమో అనిపిస్తుంది.

సర్వ భగాణాలంకృతమైన కందమును నే కూడా కాస్త పొగిడితే ఇదుగో ఇలాగే ఉంటుంది

కందము నందము జూచితి
నందము బ్లాగున్, చిటుకున నల్లరి పదముల్
చిందర వందరగ మదిన్
తొందర పెట్టిన విధము నె తొరపడి బల్కెన్

కందమనగానే మనకి సుమతి శతకము గుర్తు రావాలి. నీతి ఎంత చక్కగా కందంలో ఉంటుందో చూస్తె, మనక్కూడా కొన్ని నీతులు చెప్పలనిపీయడం ఖాయం. అలా నీతులు చెపితే ఇదుగో ఇలా

చెప్పిన మాటలు మరలున
జెప్పిన తడవే విరివిగఁ జెప్పులు విసురున్
గొప్పలు మెండుగ బల్కిన
తిప్పలు తప్పక బడబడ తిట్టును జనులున్

పై రెండు రాసాక ఇంకా వ్రాయాలన్న తృష్ణ( అది చాలా పెద్ద పదమేమో, కోరిక అంటె సరిపోదు) చావక ఇదుగో ఇలా బయట పడింది.

మెడలో బంగారు గొలుసుఁ
జడలో చామంతి పూలుఁ జక్కగ పెట్టిం
గుడిలో కనపడెఁ , పిమ్మట
వొడిలో పసికందు జూచి వుడికెను మనసున్

అక్షింతలు వేయించుకోడానికి సిద్ధముగా ఉన్నానోచ్..

కొత్తపాళీ గారిచ్చిన కథా విషయం ఆధారంగా వ్రాసిన కథ. ఏమి కథో ఏమో వ్రాసే సరికి తల ప్రాణం తోకకి వచ్చింది.

*********************************************
పెళ్ళి, ఈ మాట వినగానే ఒకప్పుడు ఒళ్ళు పులకరించి, ఆనందంలో మునుగి తేలేవాడిని. కొత్త జీవితం గూరించి కొత్తకొత్తగా ఊహించి కలల్లో తేలిపోయాను. కాని పెళ్ళి వెనుక దాగి ఉన్నా కష్టాలు అప్పుడేనాకు తెలియలేదు. ఉద్యోగం చేసే భార్య అయితే కష్టసుఖాల్లో అండగా ఉంటుంది అని, వెతికి ఏరికోరి చేసుకున్నాను. పెళ్ళి కాకముందు కన్న కలలు పటాపంచలవడానికి ఎక్కువ రోజులు పట్టలేదు. పెళ్ళయి ఇద్దరము ఉద్యోగములో తిరిగి చేరిపోయాము. తను ప్రొద్దున్న లేచి 8 గంటలకల్లా ఆఫీసుకి బయలుదేరేది. నేను తొమ్మిదింటికి లేచి ౧౦ కొట్టేసరికి చేరుకునేవాడిని. ఇక ఇంటికి రాగానే సుప్రభాతం మొదలు. తుడుచుకొని తువ్వాలు ఆరెయ్యలేదు, విడిచిన బట్టలు బుట్టలో వెయ్యలేదు, నిన్నటి సాక్సులు ఇంటినిండా విసిరారు .. ఇలా ఒకటే తగువు. ఇక ఉండబట్టలేక ఒకసారి మా అత్తగారికి కూడా కంప్లైన్ చేసాను." మీ అమ్మాయి ఇలా ఇంటికి వచ్చిన వెంటనే తిట్టడం మొదలెడుతుందండీ" అని, దానికి మా అత్తగారు, స్పీకర్ ఫోనులో నేనూ వింటున్నానని తెలిసికూడా, "చూడమ్మా సురేఖ, వచ్చిన వెంటనే తిట్టకూడదు. పలహారం, టీ, కాఫీ ఇచ్చి తరువాత సావకాశంగా మొదలెట్టాలి, సరేనా?" అని బహుబాగా బుద్ది చెప్పింది. ఇక ఉండబట్టలేక ఒకరోజు నేను కూడా నోటికి వచ్చిన నానా కూతలు కూసాను. ఒక దుమ్ము దుమారం లేచింది. తెగె దాకా లాగకూడదంటారు అందుకేనేమో

**************************************

పెళ్ళి అన్నది ప్రతి అమ్మయికి మరచిపోని రోజు, ఆ రోజు నా జీవితంలో ఇంత త్వరగా వచ్చేస్తుంది అన్న ఆనందంతో ఉబ్బి తబ్బిబ్బయ్యి ఒక 10 కిలోల బరువు పెరిగేసాను. ఆ బరువు తగ్గడానికి ఎక్కువరోజులు పట్టనే లేదు. మా ఆయన సుచి శుభ్రానికి పెట్టింది పేరు. ఎక్కడ తీసినవి అక్కడ పెట్టడం అలవాటేలేదు కాని చేసిన వంటలకి పేర్లు పెట్టడం మాత్రం బాగా వచ్చు. ఒకరోజు బెండకాయ కూర చేస్తె, బెండకాయలు వేస్తే ఇంకా బాగుండేది అని సెటైరు. ఇంకో రోజు, ఇండియన్ చెయ్యి, ఫ్రెంచి, ఇటాలియన్ మెక్సికన్ ఎందుకు? అన్నారు చక్కగా సొరకాయ పులుసు చేస్తె. మళ్ళా నేను శుభ్రంగా ఉండలేదన్నాని మా అమ్మకి కంప్లయిన్ కూడా చేసారు. మా అమ్మకే నా మీద ఇన్ని చెప్తే, మా అత్తగారికి ఎన్ని చెప్పాడో. అసలే ఆవిడ, తను ఆప్యాయంగా పెంచిన కొడుకుని తెగ కష్టపెడుతున్నాని ఫీల్ అవుతూ ఉంటది. ఇవన్ని తలుచుకొని నాకు బాగా తిక్కరేగింది. ఈ రోజు తాడో పేడో తేల్చుకుందామని తీర్మానం చేసుకున్నాను.
అవకాశం రానే వచ్చింది. మా ఆయన చొక్కాకి గుండీ ఊడి క్రింద పడి దొరికింది. నాకు చిర్రెత్తింది. నానాతిట్లు తిట్టాను. మామూలుగా విని ఊరుకునే ఆయన నన్ను రివర్సులో తిట్టడం మొదలెట్టారు. నాకు ఇంకా ఒళ్ళు మండింది. చిలికి చిలికి గాలి వాన అయ్యింది. నాకు డైవోర్స్ ఇస్తానన్నారు. " ఇస్తే మీకే నష్టం, నాకేం లేదు. హాయిగా బ్రతకేస్తాను" అన్నాను. "నేను నీ పీడ వదిలినాక, మా ఆఫిసులో రమ్యని పెళ్ళి చేసుకొని హాపీగా గడిపేస్తాను" అన్నారాయన. నాకు కోపం హద్దులు దాటింది,
" రోజు ఇంటికి లేటుగా వస్తుంటే, పని వత్తిడి అనుకున్నాను కానీ ..."
"కానీ, అనేసెయ్, మళ్ళా అక్కడ ఆగావే, ఈ రోజు ఎటో మన పెళ్ళి పెటాకులే"
"పెటాకులు కాక ఇంక ఏం మిగిలింది, కాని నన్ను వదిలేసి, నువ్వు ఇంకో పెళ్ళి చేసుకుంటే, చూస్తూ ఊరుకుంటాననుకుంటున్నావా?"
" ఊరుకోక ఏం చేస్తావు.. నీ దిక్కున్న చోట చెప్పుకో పో"
" ఏం చేస్తానో చూద్దువు గాని, ఒరేయ్ రవిగా నీకు మళ్ళ పెళ్ళి ఎలా అవ్వుద్దో నేను చూస్తా" అని నా పెట్ట బేడా సర్దుకొని బయలుదేరాను. ఆయన కనీసం ఆపనూలేదు

************************************

ఎందుకు ఆరోజు అంత కోపం వచ్చిందో తెలియనే లేదు. తను వెళ్ళిపోతుంటే ఆపాలని కూడా అనిపించలా. కాని ఆటో అటు తిరిగిందో లేదో, గుండె జారిపోయింది. నేనన్నవన్ని అబద్దం అని చెప్పాలని ఉంది. రమ్య లేనే లేదు అని, తను లేకుండా నాకు ఒక్క క్షణం కూడా గడవదని కూడా చెప్పాలి. కాని ఎందుకో బాధతో గొంతు మూగబోయింది. అలా రెండు రోజులు గడిసాయి. మా ఆవిడ జాడ ఎక్కడా లేదు, మా అత్తగారింటికి ఫోను చెద్దామంటే ధైర్యం లేదు. ఎలా అని ఆలోచిస్తూ అలాగే గడిపేస్తున్నా..
**********************************

నాకు ఎటెళ్ళాలో కూడా తెలియలేదు. మా ఇంటికి వెళితే, సర్థి చెప్పి తిరిగి తీసుకొచ్చి దిగబెడతారు. ఏం చెయ్యాలో ఆలోచిస్తుండగా, నాకు ఆ దేవుడే దిక్కనిపించింది. మా ఆయనకి బుద్ధి చెప్పాలని, కాని ఈ మగాళ్ళంతా ఇంతే, ఏదన్నా చెయ్యాలని ఉక్రోషం తట్టుకోలేకపోయాను. వెంటనే ఒక అయిడియా వచ్చింది. జీవితాన్నే మార్చేసే అయడీయా. బాంక్లో డబ్బులు డ్రా చేసు స్టేషన్ కి చేరుకున్నాను.

*************************************

ఇవ్వాళెందుకో మా ముసలాయన బాగా కంగారుగా ఉన్నాడు. ఎప్పుడు నాతోటి ఏదో వ్రాస్తు ఉండే వాడు, ఇవ్వాళ నన్ను ఒక్కసారి కూడా ముట్టుకోలేదు. అప్పటికి అక్కడ ఇక్కడ ద్వార పాలకులు, దేవతలు మాట్లడగా విన్నా, నాకెందుకో నమ్మబుద్ది కాలేదు. గత కొన్ని రోజులుగా ఏ గొడవ లేదు, మళ్ళి ఇప్పుడు సడన్ గా ముసలాయన దిగులు చూడలేకున్నాను. ఎవరయినా ఘోర తపస్సు చేసినప్పుడల్లా మా ముసలాయన బాధ వర్ణనాతీతం. వాళ్ళు ఏ వరం అడిగితే ఏమి వరాలివ్వాలో ఈయిన ఇలా తెగ ఆలోచించేస్తూ ఉంటాడు. అసలు మానవులకి ఇలాంటి బుద్ధి పుట్టివ్వడం ఎందుకు, తిరిగి ఆలోచించడం ఎందుకో నాకర్థం కావట్లేదు. కాని ఈ సారి తపస్సు చేస్తున్నది ఒక అమ్మాయంట, దాదాపు చాలా రోజుల నుండి చేస్తుంది. ఇక ఇప్పుడో అప్పుడో ముసలాయన దర్శన భాగ్యం లభిస్తుంది. మా ముసలాయన నన్ను తీసుకెల్లకుండా వెళ్ళడు. అంతలోనే నన్ను చేతిలో పట్టుకొని బయలుదేరాడు. అమ్మాయి బాగా నీరసంగా ఉంది. ఇప్పుడా, ఇంకాసేపా ప్రాణం అన్నట్టుగా ఉంది. యాస్ యూశ్వల్ గా మేము అమ్మాయి కలలో కనపడ్డాము. అమ్మాయి ఆనందంతో ఒక్కిరి బిక్కిరి అయ్యింది.
" సురభి, నీ ఘోర తపస్సుకి గల కారణం?" అన్నాడు ముసలాయన. అన్ని తెలిసే ఈ నాటకాలెందుకో అనుకున్నాను.
"స్వామి, మీకు తెలీదా?"
"...." ఒక దీనమైన మొహం పెట్టాడు. ఆ మొహం చూస్తే అడగాల్సిన కోరికలన్ని మరచి జాలి కలుగుతుంది పాపం.
"అదే స్వామి, భూలోకంలో ఈ మగవారి బాధ భరించలేకపోతున్నారు ఆడవాళ్ళు. అందుకని మాకు కొన్ని స్పెషల్ పవర్స్ కావాలి"
" చూడమ్మా, నేను మనుషులని తయారు చేసినప్పుడే, ఇద్దరికి సమానమయిన పవర్స్ ఇచ్చాను, స్పెషల్ పవర్స్ ఇచ్చి ఇంకోకరికి ద్రోహం చెయ్యలేను"
"ఇది చెప్పడానికేనా ఇంతదూరం వచ్చింది"అన్న ఆమె కళ్ళలో కోపం చూసి ఇద్దరము దడుచుకున్నాము.
"సరె తల్లి నేను దీనీకి పర్యావసనం చెబుతాను. నీ కోరిక తీరడానికి నువ్వు కొన్ని వదులుకోవాల్సి వస్తుంది. నువ్వు ముందు కోరిక చెప్పు, ఏమి వదులుకోవాలో నేను తరువాత చెబుతాను" అమ్మ ముసలోడా, వేసావ ముడి. పాపం ఈ అమ్మయి బలైనట్టే. నెనెన్ని సార్లు చూడలేదూ.
"స్వామి, ఆడవాళ్ళు మగవాళ్ళని చూడగానే వారి చెడులంతా వారి మొహం మీద కనపడాలి స్వామి. ఆ రకంగా ఆడవారు మోసపోవడం జరగదు"
"ఆడవాళ్ళందరి గురించి నీకెందుకమ్మా, నీకు ఇస్తాను కావాలంటే"
"అదేం కుదరదు స్వామి. అందరికి ఇస్తే ఇవ్వండి లేకుంటే మీకు నాకు రాం రాం"
" సరే, దీనికి పర్యవసానంగా నువ్వు ఎక్కడికెళితే అక్కడ ట్రాఫిక్కు జాం జరుగుతుంది తల్లి."
"అదేంటి స్వామి, రెంటికి ఏమిటి సంబంధం. ఎక్కడా పోలిక కుదరట్లేదే??
"నీకు జరిగినదానికి, నువ్వు కోరిన కోరికకి సంబంధం ఉందా తల్లి? ఇదీ అంతే.. తథాస్తు" అని మాయమైపోయాం. ఇది మా ముసలాయన ట్రిక్కుల్లో ఒకటి. వాళ్ళకి ఎక్కువ చాన్సులివ్వడు. ఆ అమ్మాయి ఇంకా ఉంటే ఎమేమి అడుగుతుందో అని ఇలా చేసాడు. ఇట్టాంటోడు చస్తే మళ్ళా పుట్టడు.
********************************************
కళ్ళు తెరచి చూసే సరికి నాకు నిజమో అబద్దమో తెలియలేదు. నేను చూస్తే పుష్టిగా ఉన్నాను. వెంటనే నిజమో కాదో పరీక్ష చేయాలనిపించింది. అప్పుడు ఆలోచిస్తే, నేనున్నది ఈ కారడివిలో, కోరిక తీరినట్టే కాని దానికి ఆ లంకె వేసాడేంటి బ్రహ్మదేవుడు. వెంటనే మగవాళ్ళనెవర్నాన్నా చూడాలి అని బయలుదేరాను. మొత్తానికి చూసే సరికి అంతా నిజమే అని తెలిసింది. కాని ఎలా తెలిసిందో ఏమో, నా వళ్ళే ఇది జరిగింది అని ప్రపంచమంతా తెలిసింది. ఇది కూడా బ్రహ్మ దేవుని మాయ కాదు కదా!! మొత్తానికి దగ్గర్లో ఉన్న రైల్వేస్టేషన్ చేరుకున్నాను. రైలెక్కానో లేదో, కాస్త దూరం వెళ్ళే సరికి, నది పోంగి రైలు కట్టంతా కొట్టుకుపోయిందట, ఎక్కడి రైళ్ళు అక్కడే ఆపేసారు. నేను రైళ్ళో ఉన్న మొగాళ్ళ నుదుర్లెంక చూస్తు కాలక్షేపం చేస్తున్నా. నా లాగే అమ్మాయిలంతా చేస్తున్నట్టున్నారు. నాకు ఒక పెద్ద అభిమాన సంఘం పెట్టేసారు. మహిళాలోకానికి నేనొక రత్నాన్నాన్నారు. ఒకటే ఇక ఇకలు, పక పకలు. అవి చదువుకొని మేము చేసే గోలకి మగాళ్ళంతా సిగ్గుతో తలలు దించుకుంటున్నారు. ప్రతి వాడు చేసిన ప్రతి తలకమాసిన పని మాకు చక్కగా కనపడుతుంది. మొత్తానికి ఎన్నాళ్ళయినా రైలు కదలక పోయే సరి, దగ్గర్లో ఉన్న ఊరు చేరాము. అక్కడ వరద ప్రభావమే లేదంటే ఆశ్చర్యం వేసింది. మేము ఊరు చేరగానే మాకందిన వార్తేంటంటే, నేను బయలు దేరిన కాసేపటికి రైలు కూడా బయలుదేరిందట.
ఊళ్ళో అప్పటికే నా వరం వళ్ళ సుబ్బరంగా 3-4 పెళ్ళిళ్ళు చెడిపోయాయి. పిల్లల అమ్మా నాన్నలేమో, తెగ బాధ పడిపోతున్నారు. ఇలా అబ్బాయిల మొహం మీద వాళ్ళ చరిత్రంతా కనపడితే, పిల్లలకి పెళ్ళి ఎలా అవ్వుద్దిరా భగవంతుడా అని. ఒక ఆమయితే ఏకంగా నన్ను బండ బూతులు తిట్టింది. " ఏమ్మా, నీకు పని పాటలేక ఇట్లాంటి గొంతెమ్మ కోరికలు కోరావా తల్లి. నీ పుణ్యమా అని మా పిల్లకి ఈ జన్మలో పెళ్ళి కాదు. అసలే కట్నం ఇస్తే పెళ్ళి చేసుకోనని మొండికేసి కూర్చుంది. ఇక నీ పుణ్యమా అని ప్రతివాడికి అడ్డమయిన వంకలు పెడుతుంది. నా ఉసురు నీకు తప్పక తగుల్తుంది. నీ పాపిష్టి మొహాన ఉమ్మెయ్యా. నీ ముదనష్టపు జన్మకు పెళ్ళి పెటాకులు లేవా?? నిన్ను తగలెయ్య" ఇలాఎన్ని తిట్టిందో ఆ దేవుడికే తెలుసు. నన్ను ఇన్ని అంటున్నా ఒక్కరు సపోర్ట్ చేస్తు రాలేదు. అప్పటికే ఎలా తెలిసిందో, నా ట్రాఫిక్కు జాం గురించి. రైలు ఆగడానికి నేనే కారణం అని తెలుసుకొని, నా అభిమాన సంఘాల వాళ్ళూ మెల్లగా నన్ను ఒక్కొక్కరే వదిలి వెళ్ళడం మొదలెట్టారు.
ఎలాగోలా, ఆ ఊర్లో బస్సు ఎక్కాను మిగిలిన నలుగురైదుగురితో. బస్సు హైవే చేరే సరికి అక్కడ ఒక పెద్ద ట్రాఫిక్ జాం. ఇలా అయితే మా ఊరు వెళ్ళేదెప్పుడొ అని నేను ఆలోచిస్తుండగా, వదంతి ఎలా పొక్కిందో కాని నా వళ్ళే ఈ ట్రాఫిక్ జాం అని అందరు అనుకుంటున్నారు. ఇంతలో ఒకావిడ, రయ్యిమంటు బస్సులోకి ఎక్కి నన్ను కోపంగా చూస్తోంది. ఆవిడ భర్తని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్తుండగా మధ్యలోఈ జాం అంట. నా వళ్ళే అన్న వదంతం విని వచ్చింది. తెలాంగాణా ఆవిడలా ఉంది. "ఓసి నీ నోట్లో మన్నుబొయ్య, నీ పుస్తెలు పుటుక్కుమనా, నీ దిపం గుటుక్కున ఆరిపోను. నీ బోంద బెట్ట" ఇలా ఒక అరగంట సాగింది తిట్ల భాగవతం. నేను మెళ్ళగా బస్సు దిగాను. అలా డొంక గుండా దిగానో లేదో, ట్రాఫిక్కు చటుక్కున కదలడం మొదలయ్యింది. ఇప్పుడూ పూర్తిగా నమ్మకం కలిగింది నాకు. ఇక మా ఊరి దాకా నడుద్దామనుకుంటున్నానో లేదో, టీవీల వాళ్ళు వచ్చేసారు. అన్ని యాంగిళ్ళలో నన్ను చూపిస్తున్నారు. అడగరాని ప్రశ్నలు...
*********************************
మా ఆవిడ నా మీద శపథం చేసి వెళ్ళి నాలుగు నెలలయ్యింది అప్పుడే. వెతకని చోటులేదు. మా అత్తగారు మామగారు, నా మీద పోలీసు కేసు కూడా పెట్టారు. కావాలిస్తే నీకు మా ఆస్తంత ఇస్తాం మా అమ్మయిని ఏం చేసావో చెప్పమని ఒకటే వత్తిడి. నేను నిజం చెప్పి ఆ తరువాత నాకు తెలీదు కుయ్యో మొర్రో అన్నా వాళ్ళు వినలేదు. పోలీసు వాళ్ళు కూడా ప్రైమరీ ఇన్వేస్టిగేషన్ తరువాత, నాకు నిజంగా ఏమి తెలీదని వదిలేసారు. నాకు మా ఆవిడ ఏమయ్యిందో అని ఒకటే ఆందోళన. ఇంతలో ఒక నాడు టీవీలో కనపడ్డది. మగాళ్ళ మొహాన వారి చరిత్రంతా కనపడ్డానికి కారణం ఈవిడే అని, పెళ్ళిళ్ళన్ని పెటాకులవడానికి ఈవిడే కారణం అని చూపిస్తున్నారు. ఒకొక్కరు ఒకొక్క టైటిల్ పెట్టారు. "దేవుని కృపతో దయ్యమా?" అని ఒకరు, "మనిషి చేసిన అమానుషం అని ఒకరు" ఇలా. కొందరు మహిళలు నానా తిట్లు లైవ్ తిడుతున్నారు. వెంటనే వాళ్ళు చెప్తున్న ఊరుకి బయలుదేరాను.
************************************

నా బ్రతుకు మరీ దుర్బరమయ్యింది. నేనెక్కడ నిలిస్తే అక్కడ పంచభూతాలు తాండవం చేస్తున్నాయి. ఇది చూడలేక, దాన్ని తట్టుకోలేక టీవీ వాళ్ళు కూడా మాయమయ్యారు. కాని ఆకలి మండుతోంది. నన్ను చూడగానే జనం పారిపోయి తలుపులేసుకుంటున్నారు. అయ్యో భగవంతుడా లోకానికి మంచి చెయ్యబోతే ఇలా నాకు చెడు చేసావు తండ్రీ అని ఎంత బాధపడ్డాను. బ్రహ్మ దేవుడు మళ్ళా ప్రత్యక్షమై ఈ వరం వెనక్కి తీసుకుంటే బాగుండుననుకుంటున్నంతలో మా ఆయన దూరంగా కనపడ్డాడు. నేను పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి ఆయన్ని పట్టుకున్నానో లేదో ఒక్క అరుపు వినిపించింది,
" ఏమేవ్, టైం తొమ్మిది దాటింది. నిన్ను చూసుకోడానికి పెళ్ళి వాళ్ళొస్తున్నారు కదా, ఇక లేచి పనులు కానీ" అని మా అమ్మ కేకలు. అప్పుడు ఉలిక్కి పడి కళ్ళు తెరిచాను. వెంటనే పగటి కల కళ్ళముందు కదిలింది. హమ్మయ్యా ఇది కాలా, అయినా ముగ్గురు మనుషుల్లాగా నేనే కలలు కనడమేమీటి చెప్మా, కొంపదీసి, మల్టిపుల్ పర్సనాలిటి డిసార్డర్ కాదు కదా!!!!!!

(సమాప్తం)

ఎందుకో కొన్ని సినిమాలు చూసినప్పుడు కొన్ని డయిలాగులు అలా నోట్లో నానుతుంటాయి. చిన్నపిల్లలప్పుడయితే వాటి అర్థాలు కూడా సరిగ్గా తెలియవు. మజ్ను సినిమా మొదట చూసినప్పుడనుకుంటాను, చాలా రోజులు వాడిన డయిలాగు "కామా తురాణాం న భయం న లజ్జ". దాని అర్థం ఏమిటో తెలియని వయసు నాది. ఎవరేమన్న నోటినుంచి ఇదే డయిలాగు. చివరకి ఒకసారి మా అమ్మకి కూడా వినపడ్డది. అప్పుడు మా అమ్మ పిలిచి దాని అర్థం తెలుసా అని అడిగింది. నేను తెలీదన్నాను. అప్పుడు తెలీని పదాలు, అదికాక వయసుకిమించినవి మాట్లాడడం తప్పుకదా అని సముదాయించి పంపింది.

తర్వాత కొన్నాళ్ళకి సాగరసంగమం సినిమా చూసాను. కమల్ చెప్పిన డయిలాగులు, చెప్పిన తీరు భలే బాగా నచ్చెసాయి. ఈ సారి పట్టింది, " ఇలాంటి కామక్రీడలు చెయ్యడానికి వీళ్ళకి సిగ్గులేదు". ఇక ఇది నోటెమ్మట వస్తూనేవుంది. నోరుజారి అమ్మముందు కూడా అనేసాను. నోరు జారడానికి చెంప పగలడానికి పెద్ద సమయం పట్టలేదు.. ఈ పెద్దోళ్ళున్నారే, మా చిన్నోళ్ళని ఎప్పుడు అర్థం చేసుకోరు. ఏదొ పెద్దమాటలన్నానని చెంప పగలగొట్టడం ఏం న్యాయం అని బాగా ఆలోచించి ఏడ్చి పడుకున్నాను.
ఇంకొన్నాళ్ళకి, అప్పుడు నా వయసు 12-13 ఉంటుందనుకుంటాను, రాత్రి కలలో గట్టిగా "నాకు పెళ్ళొద్దు, నాకు పెళ్ళొద్దు" అని అరిచానంట. ఇక రెండు మూడు రోజులు క్లాసులు. అసలు పెళ్ళి ఊసులు రావడానికి కారణం రాబట్టడానికి గట్టి ప్రయత్నాలు జరిగాయి. కాని అసలు అరిచిన సంగతే గుర్తులేదు. ఇంకా కారణాలు ఎక్కడనుంచి చెబుతాను.
ఈ పై విషయాలు గమనించి, నాకు కామానికి అక్రమ సంబంధం ఉందనుకునేరు. అంతా కేవలం యాథృచ్చికమే.

సరే అసలు టైటిల్ విషయానికొస్తే, పాండవ వనవాసం సినిమా చూసినప్పుడు విన్న డవిలాగు అది. సావిత్రి బాగా బాధ పడుతూ చెప్పిన డయిలాగు. ద్రౌపదిని( అదే సావిత్రే లెండి) తీసుకురమ్మని ప్రాతిగామిని పంపిస్తాడు రారాజు. అప్పుడు ఈ విషయం కనుక్కురమ్మని సావిత్రమ్మ చెప్పే డయిలాగు ఇది.
" నా స్వామి తన్నోడి నన్నోడెనా లేక నన్నోడి తన్నోడెనా,".
ఈ డయిలాగు విన్నప్పుడు నేను, ధుర్యోధనుడు( అదే మన ఎస్ వీ ఆర్) ఒకలాగే ఆలోచించాము. ఎలా అయితే ఎంటి మొత్తానికి ఓడారా లేదా. అంతా టైం వేస్టింగ్ టాక్టిక్స్.
కాని రెండిటికి ఏంత తెడా ఉందో ఇప్పుడు అర్థం అవుతుంది. అంటె ధర్మరాజు తను ఓడిపోవడం వల్ల ద్రౌపది ఆటోమేటిక్ గా రారాజుది అవుతుంది. అలాంటప్పుడు ధర్మవిధిత(lawful bid). కాని, ధర్మరాజు ద్రౌపదిని జూదంలో పెట్టి ఓడిపోతే, అసలు ధర్మ రాజుకు ద్రౌపదిని పెట్టే హక్కు ఎక్కడిది. ద్రౌపది తన ఒక్కడికే భార్య కాదే, కాబట్టి తను అధర్మవిధిత( unlawful bid). ఇది వికర్ణుడు చెప్పే వాదం. ఏదేమయితేనేం ఇందులో పెద్ద ధర్మ సూక్ష్మం ఉంది. అంత వీజీగా పక్కన పెట్టే డయిలాగు కాదు.

బత్తి బంద్ మీద నేను వ్రాసిన వ్యాసం ఇక్కడ వచ్చింది. ఏదో వ్రాద్దామని మొదలెట్టి ఏదో వ్రాసినట్టుంది.
ఎలాగయితేనేం, అక్కడ ఒక కన్నెయ్యండి.

కనీసం వారానికి రెండు టపాలయిన వ్రాసెయ్యలనుకున్నాను. కాని ఏంటో బ్లాగులు చదవడానికే సమయం చాలట్లేదు ఇంక ఎక్కడ వ్రాస్తాను. అష్టకష్టాలు అని చెప్పి ఈ సొల్లంతా చెప్తున్నానంటారా? అయితే అసలు పాయింట్ కి వచ్చేస్తాను.
ఏ నిమిషాన అమెరికాలో అడుగెట్టానో గాని ఒక్కటి తిన్నగా జరిగి చావటంలేదు. చెప్తే ఆశ్చర్య పోతారే్మొ గాని కనీసం డబ్బు లెక్కపెట్టడం కూడా రావట్లేదు. ఏ బిల్ల ఎంత విలువో కనిపెట్టేలోపు తాతలు దిగి వస్తున్నారు. ఎంచక్కా బిల్లకి అటువయిపో, ఇటువయుపో పెద్దగా సంఖ్యలెయ్యొచ్చుకదా!!! డైములంటారు, నికిల్లంటారు.. ఇక లాభం లేదని చిల్లరంతా బల్లమీద పోస్తున్నాను మీకు కావలిసినంత తీసుకోండని, ఇక్కడ పెద్దగా మొసాలు చెయ్యరని నమ్మకంతో. ఎలాగు ఇంకో రెండు వారాల్లో వెళ్ళి పోతున్నాను కదా! నేర్చుకోవాలని కూడా పెద్ద ఆసక్తి చూపట్ల. ఇంతటితో నా కష్టాలు తీరలేదు.
కూరలు , పాలు వగైరా కొందామని సూపర్ మార్కెట్ కి వెళ్ళా.. అన్ని పౌన్లలో ఉన్నాయి. అసలు ఎన్ని కొనాలో ఎన్ని కొంటె వారానికి సరిపోతాయో లెక్క మాత్రం తెలియలేదు. వీటికి తోడు రోడ్డుకు ఎటువయిపునుంచి బళ్ళొస్తున్నాయో కనిపెట్టి రోడ్లు దాటె సరికి తల ప్రాణం తోకకొచ్చింది. ఇక ఇదంతా వదిలి ప్రశాంతంగా ఏ ప్రదేశమో చూద్దామంటె, పబ్లిక్ ట్రాన్స్ పోర్ట్ నిల్లు. ఎక్కడికెళ్ళినా రెంటెడ్ కార్లో వెళ్ళాలంట. ఏదో ముక్కి ముక్కి ఒక రెండుసార్లు ఫేలయ్యాక మొన్ననే కారు బిల్ల వచ్చింది. అబ్బా అదేనండి డ్రయివింగ్ లైసెన్స్. మన భారతావనిలో వచ్చిన బిల్ల తోటి ఇక్కడ తోలదామంటె ధైర్యం చాలట్లా.. ఎందుకు రిస్కూ అంటూ ఠక్కున ప్రత్యక్షుమవుతున్నాడు Mr అంతరాత్ముడు. ఇలా అయితె ఇక నేను ప్రదేశాలు చూసినట్టె. పోని ఏది ఎంత దూరమొ కనుక్కొని ఆనందిద్దామంటె, ప్రతివాడూ మైళ్ళలో చెప్తున్నాడు. ఆ పదం మైలురాయిలో తప్ప ఎక్కడా విన్న జ్ఞాపకం కూడా లేదు. అసలెంత దూరమో తెలుసుకుందామని మన తెలుగు మిత్రులకి ఫోన్ చేస్తె, వాడు పెద్ద ఫోజుగా ఇన్ని మైల్లు అని చెప్పాడు. ఫోనంటె గుర్తొచ్చింది, ఇంకా ఫోను కష్టాలు చెప్పనే లేదు. మనం ఇండియాలో ఎంచక్కా ఫోన్ చేస్తె STD అయితె ముందు సున్నా కొడతాము కదా అని ఇక్కడ సున్న కొట్టె ప్రయత్నము చేసా.. ఒక్క ఫోను కలవట్లా.. అన్ని రాంగు నంబర్లని చెబుతుంది. తీరా కనుక్కుంటె ముందు ఒకటి పెట్టాలంట.

ఇలా అన్ని రకాల కష్టాలతోటి ఎలాగో నెట్టుకోస్తున్నానులెండి. మరి అంత పెద్ద కష్టాలుగా అనిపించట్లేదా.. అయితె బూతద్దాల లో చూడండి. పెద్దగా కనపడతాయి. నేనదే చేస్తున్నా కదా ప్రస్తుతానికి.

బెంగుళూరులో " ఆంధ్రా స్టైల్ భోజనం" అన్న బోర్డ్ పెడితే చాలు, జనాలు తండోపతండాలుగా ఎగబడతారు. బోర్డ్ ఒక్కటి చాలు, లోపల మనం పచ్చ గడ్డి పెట్టినా సుబ్బరంగా చెల్లుతుంది. ఇక గొందుకి రెండు ఆంధ్రాస్టైల్ పూటకూళ్ళ దుకాణాలు. ఇక ఆంధ్రాస్టైల్ అని పెట్టాక గోంగూర, ఆవకాయ ఉండాలి కదా. అవి ఒక రెండు డబ్బాలు పడేస్తారు. అవితింటే ఇక జన్మలో వాటి జోళికి వెళ్ళరు . ఇక అరిటాకులో వడ్డనలు స్టార్ట్. అంటె అన్ని అలా అని కాదు . కాని చాలా వరకు అంతే.

ఇలాంటి భోజనం ఇలా ఎగబడి ఎలా తింటారా అనుకునేవాణ్ణి. ఇక హోటల్లకి వారాంతంలో వెళ్ళామా అంతే సంగతి. తిరుపతి పంక్తులు దేనికి పనికిరావు. కాని అక్కడ తినేవారు సకుటుంబ సపరివార సమేతంగా వస్తారు. నలుగురికి తక్కువ కాకుండా, పిల్లలని వేసుకొని బయలు దేరతారు. ఇలాంటి బిజి జీవితంలో ఒకరితో ఒకరికి సమయం దొరకడమే తక్కువ. అలాంటి సమయంలో చక్కగా కలిసి వండుకు తింటే ఎంత సుఖం, ఆ నానా గడ్డి తినే బదులు.
మా శతమర్కటులకయితే తప్పదు మరి. వంటలు రావు వచ్చినా చేసుకునే సదుపాయాలు ఉండవు.

ఈ వేళ దాదాపు అరగంట వేచినాక సీటు దొరికింది. ఆ లైన్లొ బ్రహ్మచారుల్లాగా ఉన్నవాళ్ళు దాదాపుగా లేరు. దీని బట్టి నాకర్థమయ్యిందేంటంటే, బ్రహ్మచారులు ఎంచక్కా వంటలు చేస్తున్నారు. గృహస్థలు పూటకూళ్ళ దుకాణాలెమ్మట పడుతున్నట్టున్నారు. మా చిన్నప్పుడయితే ఎప్పుడు హోటల్ లో తిన్న జ్ఞాపకాలు లేవు. కాని ఇప్పుడు ప్రతి వారంలో కనీసం ఒక్కసారైనా బయటకి వెళ్ళాల్సిందే. ఇలా గృహస్థులు మాకు పోటి వస్తే మా పరిస్థితి ఏం కాను??? స్వతంత్ర భారతదేశంలో కనీసం ఇష్టం వచ్చినట్టు భొజనం చేసే హక్కు లేదా అని నిలదీస్తే నేనేమి చెయ్యలేను :)

నిన్న టీవి చూస్తున్నప్పుడు ఏదొ పి.సుశీల గారి సింగపూర్ కంసర్ట్ గురించి వస్తుంది. నాకప్పుడు వెంటనే రెండు పాటలు గుర్తొచ్చాయి.
సుందరాంగ మరువగలేనోయ్ రావేలా!
నా అందచందములు దాచితినీకై రావేలా! (సంఘం సినిమాలోది)

ఆకులో ఆకునై పువ్వులో పువ్వు నై
కొమ్మలో కొమ్మనై నునులేత రెమ్మనై .. (మేఘ సందేశం సినిమాలోది)

వెంటనే youtube లో వెతికాను. మొదటిది కనిపించలేదు.. రెండోది కనపడ్డది. వింటూంటే అర్థం గురించి భావం గురించి ఆలోచిస్తే...

ఆకులో ఆకునై పువ్వులో పువ్వు నై
కొమ్మలో కొమ్మనై నునులేత రెమ్మనై
ఈ అడవి దాగిపోనా ..
ఎటులయినా ఇచటనే ఆగిపోనా

అబ్బా ఈ ఆడవి ఎంత బాగుంది. ఏ ఆకునో , పువ్వునో, కొమ్మనో లేక Atleast రెమ్మనొ అయ్యి ఈ ఆడవిలో కలసిపోతె ఎంత బాగుండును. ఎంచక్కా ఇక్కడే ఉండొచ్చు.

గలగలనీ వీచు చిరుగాలిలో కెరటమై
జలజలనీ పారు సెలపాటలో తేటనై
పగడాల చిగురాకు తెరచాటు తేటినై
పరువంపు విరి చేడె చిన్నారి సిగ్గునై

ఈ అడవి దాగిపోనా ..
ఎటులయినా ఇచటనే ఆగిపోనా
(చేడె = కాంత)

ఈ ఆడవిలో గలగల మని వీస్తున్న చల్ల గాలిలో కెరటాన్నొ ( నీరు గలగలా పారుతుందేమో, అలాగే సముద్రములో కదా అలలుండేది) లేక జలజల మంటున్న సెలయేట్లో స్వఛ్ఛతనో , అల్లదిగో అక్కడ పగడపు రంగులో ఉన్న లేత చిగురు కింద తుమ్మెదుంది కదా అదయినా బాగుండును. ఇప్పుడే పూసిందనుకుంటాను పువ్వు, అప్పుడే యవ్వనంలోకి వచ్చిన కాంత లాగా సిగ్గు పడుతుంది.. కనీసం ఆ సిగ్గునయినా బాగుండును ఈ ఆడవిలో కలసి పోవచ్చును. అప్పుడు హాపీగా ఇక్కడే ఉండొచ్చు.

తరులెక్కి ఎలనీలి గిరినెక్కి మెలమెల్ల
చదలెక్కి జలదంపు నీలంపు నిగ్గునై
ఆకలా దాహమా చింతలా వంతలా
ఈ తరళి వెర్రినై ఏకతమా తిరుగాడా

(చదలు = ఆకాశం, జలదము = మేఘం, తరళి = అడవి అనుకుంటాను)
మెల్లగా ఆ చెట్లెక్కి , ఆ తరువాత అల్లదుగో ఆ కొండెక్కి, పనిలొ పనిగా ఆకాశానికి ఎక్కేసి, అక్కడ నీలంగా మేఘం కనపడుతుందే ఆ మేఘపు నీలి ప్రకాశాన్నైతే నా సామి రంగా...
ఇక ఆకలిదప్పులులేక , చీకు చింతా లేక ఈ ఆడవిలోనే పిచ్చోన్నై ఎంచక్కా ఒంటరిగా తిరిగేస్తాను..

ఇప్పుడు చూడండీ పాట ఇక్కడ. ఈ పాట వ్రాసింది దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి గారు.

కోత్తపాళి గారి కథావిషయం ఆదారంగా వ్రాసిన కథ.
_________________________________


మయూర్ ట్రైన్ ఎక్కి ఖాళీగా ఉన్న సీట్లో కూర్చున్నాడు. మనిషి అక్కడున్నాడన్న మాటే గాని మనస్సెక్కడో ఉంది. తను ఇంటికి వెళ్తున్నాడు, పెళ్ళిచూపులకి. వాళ్ళ అమ్మా నాన్న పోరు పడలేక పెళ్ళి చేసుకుంటానని ఒప్పుకున్నాడు. ఒప్పుకున్నాడొ లేదొ, ఒక అరడజను పెళ్ళి చూపులు ఏర్పాటు చేసారు. ఎందుకో మొదటినుంచి అతనకి పెళ్ళి చేసుకోవడం ఇష్టం లేదు. ఇవ్వాళ జరిగిన దాన్ని తలచుకుంటే, తన నిర్ణయమే కరెక్ట్ అనిపిస్తుంది ప్రస్తుతానికి. ట్రైను కదిలింది. మెల్లాగా వెనక్కి ఒరిగాడు. అతనికి తెలియకుండానే కళ్ళు మూతలు పడ్డాయి.

ఇంటికి వెళ్తానికి మయూర్ ఆఫీసులో బయలు దేరాడు. రోడ్డు మీదకు వచ్చి ఆటో కోసం ఎదురుచూస్తుంటే, ఒక ఆటొవాడు అతని మీదకు వచ్చి ఆపాడు. సడన్ గా వెనక్కి జరిగడంతో ఆటో కి అతని కాలి వేలికి మధ్యలో ఒక అంగులం గాప్ మిగిలింది.
"ఎంటి బాబు ఆ తోలడం, ఆటో అనుకున్నావా లేక విమానమనుకున్నావా?" అన్నాడు అందులో కూర్చున్న వ్యక్తి.
మయూర్ కి ఇదంతా అలవాటే. అందుకే అతని సిక్స్త్ సెన్స్ వెనక్కి వేళ్ళమని చెప్పింది. పాపం ఆటోలో కూర్చున్న వ్యక్తి ఎప్పుడు ఆటో ఎక్కలేదనుకుంటా. అతని బిత్తర చూపులు చూస్తుంటేనే అర్థం అయ్యింది.

ఆటో కదిలి కాస్త దూరం వేళ్ళి ఆగింది. అది లేబర్ కాలని. ఇద్దరు ఆడవాళ్ళు ఉన్నారు.
"అన్న టషన్ కి వత్తవా?" అన్నది కాస్త పెద్దగా వున్నావిడ.
"ఉ"
"ఎంతయితది?"
"ఒక్కొక్కళ్ళకి ఏడు రుపాల్"
" అయిదు తీసుకోరాదు?"
" అమ్మా ఈడ బేరాలుండవు.. ఎక్కుతె ఎక్కు లేకుంటే లే"
" గట్ల గురాయిస్తవేందన్న? ఎక్కు బిడ్డా."
చిన్నావిడకి పట్టుమని 14 ఏళ్ళుకూడా ఉండవు. పేద్దావిడకి ఒక 35 ఉంటాయనుకుంటా. ఇద్దరు ఆటో ఎక్కి కూర్చున్నారు. ఆటో కదలబోతుంటే ఇంకొక వ్యక్తి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. ఆటో ఆపి ఎక్కాడు. పల్లెటూరు వాడిలా ఉన్నాడు.
ఆటో తమ్మి మళ్ళి గాలిలో వెళ్ళడం మొదలెట్టాడు. ఆ పెద్దావిడ ఎదో మాట కలపబోతుంటే చటుక్కున తల తిప్పేసుకున్నాడు మొదటి నుంచి కూర్చున్న పెద్దమనిషి. ఇక చేసేది లేక ఆవిడ మయూర్ తో బాతాఖాని మొదలెట్టింది.
" తమ్మి మీది హైద్రాబాదేనా"
"అవునండి"
"మాది చింతకాని. ఈడ నుంచి టేషన్ కు ఎంతసేపు పడతది?"
"ఇంకోక పావు గంట నుంచి - అరగంట దాకా పట్టోచ్చునండి."
"ఈడ మా సెల్లి ఉంది. దానికి ఆరుగురు బిడ్డల తర్వాత కొడుకు బుట్టిండు. చూడనీకి వచ్చినా"
"ఆరుగురు ఆడపిల్లలా???"
" అవును తమ్మి .. మళ్ళా కొడుకుండాల కదా"
"దేనికి"
"అదేంది తమ్మి గట్లంటవు... తర్వాత అన్ని చూసేడిది ఆడె గదా"
" ఏంది చుసేడిది... మన సావా?" అన్నాడు ఇప్పటిదాకా వింటున్న పల్లెటూరాయన. అతని కళ్ళలో కోపం ఉట్టి పడుతూంది.
"గదేందన్నా కన్న కోడుకు సావెందుకుచూస్తడు"
"ఈ కోడుకులకు కావల్సింది ఆస్తులు గాని మనుషులు గాదమ్మ. నేను కూడ నీ తిరుగనే ఆలొచించేటోన్ని. నాకు ఇద్దరు బిడ్డలు,ఒక్క కోడుకు. బిడ్డలకిస్తే పాపం కోడుక్కి ఆస్తి మిగల్దని వాళ్ళని ఊరికనే దారిన బోయేటోల్లకి ఇచ్చి పెండ్లి జేసినా.. ఉన్నదంతా కోడుక్కి ఇస్తే ఆడేమి చేసినడొ ఎరుకనా"
"ఎం చేసినాడన్నా?"
"ఉన్న రెండెకరాలు వాడి పేరున రాయించి, ఇంట్లకెళ్ళి బయటకు గెంటిండు. ఏడకి పోయేడిది లేక కూతురు కాడ చేరినా.. పాపం బిడ్డల పరిస్థితి గంతంతగనే ఉన్నది"
మయూర్ కి అతన్ని చూస్తే జాలేసింది. ఇంతలో ఆవిడే మళ్ళా మాట్లాడింది.
" అన్న ఇప్పుడు ఏడికి పోతున్నవ్?"
" నా కోడుకు తో తగాదా చేసెటీనికి. ఆ రెండెకరాలు ముగ్గురు సమానంగా కావాలి అని ఆడిగేదానికి. లేకుంటే కోర్టుకి పోతా.."
అప్పటి దాకా ఒక మూల నుంచి అంతా వింటున్నాయన ఒక్కసారిగా బోరున ఏడ్చాడు.
"అయ్యొ బిడ్డా" అని పక్కన చేరి ఓదార్చడానికి చటుక్కున వేళ్ళింది ఆ పెద్దావిడ.
మయూర్ , "ఏమయ్యింది సర్? ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?"
" ఆ పెద్దాయన తన కోడుకు గురించి చెప్తుంటే నాకు ఎందుకో మా అమ్మ గుర్తోచ్చింది"
"అయ్యొ, ఏడ్వడం ఎందుకు, మీ అమ్మ ఏడుండది?" అన్నది ఆ పెద్దావిడ.
"చచ్చిపోయింది.. కాని నేను మా అమ్మ పట్ల చాలా అమానుషంగా ప్రవర్తించాను. చిన్నాప్పుడె మా నాన్న చనిపోతే, నన్ను ఎంతో కష్టపడి పెంచింది మా అమ్మ. చుట్టాలు, పక్కాలు ఎవ్వరు మమ్మల్ని ఆదుకోలేదు. అయినా మా అమ్మ ఎప్పుడు దిగులు పడలేదు. నన్ను ఇంజినేరింగ్ దాకా చదివించింది. "
" తరువాత?" అడిగాడు మయూర్.
"తరువాత నేను అమెరికా వెళ్తాను అన్నాను. మా అమ్మ వారించింది. ఇక్కడె ఉండమంది. అక్కడికి వెళ్తె ఇక నాతో చెల్లంది. నేను ఏమయినా వెళ్తానన్నాను. తరువాత మా అమ్మే సర్దుకుంటదిలే అనుకున్నాను. కాని నాతో మళ్ళా మాట్లాడలేదు. నేను కూడా ముసల్దానికి వయసయితె తిక్క కుదిరిద్దిలే అని పట్టించుకోలేదు." అంటూ మళ్ళా కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు.

"కాని మా అమ్మ నన్ను మళ్ళి ఎప్పుడు మాట్లాడించలేదు. కనీసం తన ఆఖరు క్షణాల్లో కూడా చూసే అవకాశం కలగలేదు. నేను మా అమ్మ మాట కోసం ఇప్పుడు తిరిగొచ్చేసాను. నేను సంపాదించిందంతా పెట్టినా మా అమ్మని తిరిగి పోందలేను. అందుకే నా ఆస్తంతా పెట్టి మా అమ్మ పేరున ఒక చారిటబుల్ ఇంస్టిట్యుట్ మొదలెట్టాను. ఆ పని మీదే ఊరెళ్తున్నాను"
కథ విని అంతా గమ్మున కూర్చున్నారు. అంతలో ఆ చిన్నావిడ అంది,
" అమ్మ నేను కూడా గా తాగుబోతోన్ని పెళ్ళీ చేసుకోను"
"మన కులం లో తాగనోడు ఎవడు బిడ్డా? అయునా పెండ్లి చేసుకోక ఏమి చేస్తవ్?"
"మంచిగా చదువుకోని మిమ్మల్నందరిని బాగా చూసుకుంటా"
"చదవినీకి మన దగ్గర ఏమున్నది బిడ్డా? "
"అమ్మా మీకు అభ్యంతరం లేకపోతె మీ బిడ్డని నేను చదివిస్తా" అన్నాడు ఆ పెద్దమనిషి.
"నేను ఒప్పుకున్నా నా పెన్విటి ఒప్పుకోడు తమ్మి.."

అంతలో స్టేషన్ వచ్చింది. అందరు దిగారు. ఎవ్వరి దారిలో వారు బయలుదేరారు.
***************** సమాప్తం****************

బ్లాగు సోదరులందరికి శ్రీరామ నవమి శుభాకాంక్షలు. ఆ భద్రాద్రి రాముని కరుణ మీ పయిన ఉండాలని ప్రార్థిస్తూ...

శ్రీ రామ రామ రామేతి , రమే రామే మనోరమే
సహస్ర నామ తత్తుల్యం, రామ నామ వరాననే



ఈ రోజు పానకం , వడపప్పు చేసుకోవడం మర్చిపోకండే.. అవి ఎలా తయారు చెయ్యాలో ఇక్కడ చూడండి.

పిబరె రామరసం రసనె
పిబరె రామ రసం

చరణం

జనన మరణ భయ శోక విదూరం
సకల శాస్త్ర నిగమాగమ సారం

శుద్ధ పరమహంస ఆశ్రమ గీతం
శుక శౌనక కౌషిక ముఖ ప్రీతం

ఈ క్విజ్ ఎంటి అని అలొచిస్తున్నారా... అయితె ముందు ఇక్కడకి వెళ్ళాలి. సరె ఇక ఆసక్తి విషయానికి వస్తె, నా బ్లాగుకి ఒక 100 హిట్లు పెరిగాయి. కాని సమాధానాలు మాత్రం ఒక 5 గురి దగ్గర నుంచి మాత్రమే... సరె ఇక అసలు జవాబులు కి వచ్చేద్దాం.

1. భాగవతం ఎవరు, ఎవరికీ చెప్పారు.
భాగవతం మొదట్లొ, శౌనకాది మునులంతా సుత గొస్వామిని భగవంతుడి అవతారాల గురించి అడుగుతారు. అప్పుడు సుతుడు వారికి తను , శుఖదేవ గోస్వామి గారు పరీక్షిన్మహారాజు కి చెప్పగా విన్న భాగవతం చెప్తానంటాడు.
ఇప్పుడు జవాబు, రెండింట్లొ ఎదయినా కరెక్టే.

2. అర్జునుడు, అభిమన్యుడి చావుకి వీడె కారణం అని నిక్కచ్చిగా తేల్చి, చంపుతనాని శపథం కూడా చేసాడు.
జయద్రథుడు. ఇతడు సిందూ దేశానికి రాజు కనుక సైందవుడయ్యడు. ఇతడికి శివుడు ఒక వరం ఇస్తాడు. అర్జనుడు తప్ప మిగతా పాండవులని ఒక్క రోజు యుద్దంలొ కట్టడి చెయగలడు. దాని వల్ల అభిమన్యుడు పద్మవ్యూహం లో చనిపొయాడు. పూర్తి కథ మళ్ళా ఎప్పుడైనా చెప్తాను.

౩. గాథాసప్తశతి .
ఇది శాతవాహన రాజైన హాలవృచితుడు లేక హాలుడు రచించాడు. పేరులోనే ఉన్నట్టుగా అది మొత్తం 700 కథల సమాహారం. ముఖ్యంగా గమనించ వలసిందేంటంటే, ఆ కథలు అతను వ్రాయలేదు. కేవలం ఒకచోట చేర్చాడు.

4. సీత పెంపుడు తల్లి, భరత శత్రుగ్నుల ఇల్లాల్ల పేర్ల .
సీత తల్లి పేరు సునయనాదేవి.
భరతుడి భార్య మాండవి. శత్రుగ్నుడి భార్య శృతకీర్తి. వీరిద్దరి జనక మహారాజు తమ్ముని కూతుళ్ళు . అతను యుద్దంలో చనిపొయాక, జనకుడే సొంత కూతుళ్ళ లాగా చూసుకుంటాడు.

5. చాంద్రమాన మాఘ బహుళ త్రయోదశి / చతుర్దశి నాడు వచ్చే పండుగ
ఇది మహాశివరాత్రే. ఇక్కడ త్రయోదశి ఎందుకు ఉందంటే, ఉత్తర భారత దేశంలో కొందరు ఆ రోజు రాత్రి కూడ పూజలు చేస్తారంట.

6. చదరంగం కనిపెట్టింది.
మండోదరి. రావణాసురుడి భార్య. రావణుడు అస్తమానం యుద్దాలకు వెళ్తుంటే, తను ఊరికే ఇంట్లొ ఒక్కతే ఉండలేక చదరంగం కనిపెట్టిందట. రావణాసురుని ఓడించింది అని కూడా అంటారు మరి.

7. జటాయువు , సీతని ఎత్తుకుపోతున్న రావణుని తో పోరాడి ఇక్కడ పడి చనిపోయిందట
అది లేపాక్షి. పేరు లొ కూడ ఉంది చూడండి. రాముడు వచ్చి లే పక్షి అన్నాడంట. (అంటె రాముడికి తెలుగు వచ్చా అని సందేహం రావడం సహజం). ఇది అనంతపురం జిల్లాలోని హిందూపురం నుంచి ౧౫ కి.మి దూరం. బెంగుళూరు నుండి చాలా దగ్గర. తప్పక చూడవలసిన ప్రదేశం. దీని గూర్చి మళ్ళా ఎప్పూడైనా టపా వ్రస్తా.

8. చిట్టెలుక
చిఱు + ఎలుక. ఇక్కడ ద్విరుక్తటకారాదేశ సంధి జరిగింది.
ద్విరుక్తటకారాదేశ సంధి : కుఱు-చిఱు-కడు-నడు-నిడు శబ్దముల 'ఱ-డ ' లకు అచ్చు పరంబగునపుడు ద్విరుక్త టకారంబగు
ఇక్కడ వంశి మాగంటి గారు చెప్పిన వ్యాఖ్య తప్పక చూడండి. పరుచూరి శ్రీనివాస్ గారు, మీరు బహుమతి తప్పక ఇవ్వ వలసి వచ్చేట్టుంది.

9. జనక రాగాలు
ఇవి మొత్తం 72 . సప్తస్వరాలు కదా. అన్ని స్వరాలు ఉండే రాగాలని జనక రాగాలు అంటారు. వీటినే మేళకర్త రాగాలు అని కూడ అంటారు. 72 ఎలా వచ్చయొ తెలుసా?

10. అజంత భాష
తెలుగుతొ పాటు, ఇటాలియన్ కూడ అజంత భాష. అందుకే తెలుగుని ఇటాలియన్ ఆఫ్ ది ఈస్ట్ అంటారు. మరి ఇటాలియన్ ని తెలుగు ఆఫ్ ద వెస్ట్ అని ఎందుకు అనరో?
సరే ఈ క్విజ్ కి సమాధానాలు పంపిన వారు , వంశి మాగంటి గారు, ఒక అనామకుడు గారు, సుజాత గారు , రాజశేఖర్ గారు మరియ ముక్కు శ్రీ రాఘవ కిరణ్ శర్మ గారు. ఎవరు ఎన్ని కరక్టో చెప్పాలంటారా?
మీ అందరికి నా తరుపున అభినందనలు మరియు నెనర్లు కూడా.

ఈ రోజు ఎందుకో ఒక చిన్న క్విజ్ తయారు చేయాలనిపించింది. నాకు తెలిసిన విషయాలు ఇతరులతో పంచుకోవాలని నా చిన్న ప్రయత్నం ఇది. సమాధానాలు తెలిసిన వాళ్ళు నాకు వేగు పంపండి. దయచేసి సమాధానాలు వ్యాఖ్యల బాగంలో వ్రాయకండి. మీకు ఈ కాన్సెప్ట్ నచ్చితే తప్పక వ్యాఖ్య వ్రాయండి.

1. అసలు భాగవతం ఎవరు, ఎవరికీ చెప్పారో తెలుసా?
2. అర్జునుడు, అభిమన్యుడి చావుకి వీడె కారణం అని నిక్కచ్చిగా తేల్చి, చంపుతనాని శపథం కూడా చేసాడు.
3. గాథాసప్తశతి ఎవరు వ్రాసారో తెలుసా?
4. సీత పెంపుడు తల్లి పేరు (అంటే జనక మహారాజు భార్య ) ?
పేర్ల దాక వచ్చాం కదా, భరత శత్రుగ్నుల ఇల్లాల్ల పేర్లు కూడా చెప్పండి?
5. చాంద్రమాన మాఘ బహుళ త్రయోదశి / చతుర్దశి నాడు వచ్చే పండుగేదో ?
6. చదరంగం కనిపెట్టింది ఎవరని అంటారు (మన పురాణాల లోని వ్యక్తే )?
7. జటాయువు , సీతని ఎత్తుకుపోతున్న రావణుని తో పోరాడి ఇక్కడ పడి చనిపోయిందట. ఎక్కడో తెలుసా?
8. చిట్టెలుక ని విడదీసి వ్రాస్తే ఏమవుతుందో తెలుసా? ఎ సంధి కూడా చెప్తే మంచిది .
9. జనక రాగాలు ఎన్నో తేలుసా?
10. తెలుగు అజంత భాష కదా! ప్రపంచంలో ఇంకొక భాష కూడా ఉంది ఇలానే. ఆ భాష ఏదో తెలుసా?

వీటికి సమాధానాలు రేపు అంటే 9th Apr 2008 సాయంత్రం ఇవ్వబడును.

ముఖ్య గమనిక : పైన ప్రశ్నలలో కొన్ని తప్పులు దొర్లాయి.. వాటిని సవరంచి తిరిగి ప్రచురిస్తున్నాను.

8 వ ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పిన వారికి పరుచూరి శ్రీనివాస్ గారు బహుమతి ఇస్తానన్నారండి. త్వరపడండి మొదటి కరెక్టు సమాధానానికి మాత్రమె.

అందరికి శ్రీ సర్వధారి నామ సంవత్సర శుభాకాంక్షలు. ఈ సంవత్సరం అందరు ఆయురారోగ్యలతో , అష్ట ఐశ్వర్యాలతో సుఖంగా ఉండాలని మనసారా కోరుకుంటున్నాను.



కొత్త బంగారు లోకం , మనకి కావాలి సొంతం
గాలి పాడాలి గీతం , పుడమి కావాలి స్వర్గం ...........

ముఖ్యంగా అందరు ఉగాది పచ్చడి, బొబ్బట్లు/పూర్ణాలు చేసుకొని తినడం మర్చిపోకండే.....

నేను చాలా రోజులుగా ఈ టపా వ్రాద్దామనుకుంటున్నాను. మొన్నామధ్యన కాలెండర్ చూస్తుంటే "రథ సప్తమి" అని కనిపించింది. తారీఖు చూస్తే దాటి పోయింది. అయ్యో చిన్నప్పుడు ఎంచక్కా చిక్కుడుకాయ కూర తినేవాల్లమే అనుకున్నా. ఆ తెల్లవారు ఫిబ్రవరి 14. అంటె valentines Day అన్నమాట. అది మాత్రం మర్చిపొకుండా చేసుకున్నాం. ఇలా ఎన్నో అలవాట్లు, ఆచారాలు మర్చిపోతున్నాం. అవన్ని ఒకసారి నెమరువేయటమే నా ఈ చిన్ని ప్రయత్నం. అవి అలా ఎందుకు చేస్తారో మాత్రం నాకు తెలీదు సుమండి. అందువల్లె అవి అందరికి గుర్తుండవు అనుకుంటా!!!!!!!

ముందుగా రథ సప్తమి. చాలా ప్రాంతాలలో ఉదయాన్న, చిక్కుడు ఆకులు తలమీద పేట్టి స్నానం చేస్తారు. ఇక చిక్కుడు కాయ కూర మాత్రం తప్పనిసరి. ఇది చంద్రమాన మాఘ శుక్ల సప్తమి నాడు వస్తుంది. అంటె, సుమారుగా ఫిబ్రవరి, మార్చి కాలంలో అన్నమాట.

ఇక తరువాతది తొలి ఏకాదశి. ఆ రోజు తప్పకుండా పేలాల పిండి తినేవాళ్ళము. పేలాలు కూడా వేంచిపెట్టే వాళ్ళు. పేలాలు అంటే తెలియని వాళ్ళకి, వాటిని popcorn అంటారు. ఇది చాంద్రమాన ఆషాడ శుక్ల ఏకాదశి నాడు వస్తుంది. అంటే, జులై ఆగష్టు కాలంలో అన్నమాట. రైతన్నలకు ఇది పెద్ద పండగ. ఈ రోజు తరువాతే నాట్లు ప్రారంభించేవారు. ఇక ఇంట్లోనే popcorn దొరుకుతుంది అంటే, పిల్లలందరికీ మహా సరదా.

అట్లతద్దె అంటే చాలామందికి తెలుసును. కాని ఆరోజు అట్లు తినడమే కాకుండా ఇంక వేరేవి చేస్తారు అని తెలీదు. మా చిన్నప్పుడు ఇంటి దూలాలకి పెద్ద పెద్ద ఉయ్యాలలు కట్టేవాళ్లు. ఇంక ఉయ్యాలలు జంపాలలే. పిల్లల ఆనందానికి హద్దులే ఉండవు. ఇంట్లోనే ఉయ్యాలలు, అవి దూలాలకి వేలాడేవి. గంటలు గంటలు ఉయ్యాలలు ఊగేవాళ్లము. అవి తీసేస్తుంటే ఇంక ఏడుపులు పెడబొబ్బలు. ఇది చంద్రమాన ఆశ్వయుజ బహుళ తదియ నాడు వస్తుంది. అంటే సుమారుగా సెప్టెంబర్-అక్టోబర్ లో అన్నమాట.

దీపావళి అందరికి తెలిసిన పండుగే. కాని ఆరోజు మతాబులు కాల్చడం కాకుండా వేరేవి కూడా చేసేవారు. మగపిల్లలు అయితె దివిటిలు తిప్పేవాళ్ళు . గోగేన చెట్టు మండలకి ఒక పక్క మంట అంటించి, చేతులతో తిప్పడం. వాటి మీద నుంచి దాటించడం చేసేవారు. ఇక ఆడ పిల్లలకి, పల్లేరు కాయలో దీపం పెట్టి, దానిని తాటాకు తో చేసిన ఒక holder లాంటి దానిలో పెట్టి , చుట్టూ తిప్పి ద్రిష్టి తీసేవారు . ఇక ఈ కార్యక్రమం అయితె ఇక మతాబులే మతాబులు. దీపావళి ఎప్పుడొస్తుందో అందరికి తెలిసిందే. అది చంద్రమాన ఆశ్వయుజ అమావాస్య నాడు వస్తుంది. అంటే సుమారుగా అక్టోబర్-నవంబర్ ప్రాంతంలో అన్నమాట.

కోర్ల పౌర్ణమి, ఇది చాల మందికి తెలిసి ఉండకపోవోచ్చు. ఆ రోజు ఉదయాన్నే లేచి, పళ్ళు తోముకొని కుక్కలకి ఉండ్రాళ్ళు కొరికి వేసేవాళ్ళము. ఇది చెయ్యాలంటే ఎంత సరదానో మాటల్లో చెప్పలేను. ఈ రోజుకి కొంత మంది ఇది చేస్తున్నారు కాని ఉండ్రాళ్ళ బదులు ఇడ్లిలు వాడుతున్నారు. ఇది చంద్రమాన మార్గశిర పౌర్ణమి నాడు వస్తుంది. అంటే సుమారుగా డిసెంబరు- జనవరి ప్రాంతంలో.

కార్తిక మాసం, మన తెలుగు వారికీ ఎంతొ విశిష్ట మాసం. నోములు, వ్రతాలు చాలా చేస్తుంటారు. కార్తిక సోమవారము, కార్తిక పౌర్ణమి లాంటివి కొన్ని. కాని పిల్లలకు ఇష్టంగా చేసేది , ఉసిరి చెట్టు కింద వనభోజనాలు . అడివిలోకి వెళ్లి , ఒక ఉసిరి చెట్టు చూసి, దాని దగ్గర మకాం వేసి, వంటలు చేసి, తిని , సరదాగా ఆటలు ఆడి వచ్చేవాళ్ళు . అబ్బ ఎంత సంబరంగా ఉండేదో. ఇంకా కార్తిక మాసానికి, ఉసిరికి చాల బంధం ఉంది. తులసి కల్యాణం కూడా ఈ మాసంలోనే చెసేది. కన్నడిగులకి, కొంకిని వాళ్ళకి పెద్ద పండుగ. చాంద్రమాన కార్తీక శుక్ల ఏకాదశి/ద్వాదశి నాడు వస్తుంది. తులసి చెట్టు చుట్టూ ఉసిరి మండలతో పందిళ్ళు వేసి తులసి కల్యాణం చేస్తారు. ఇక పిండి వంటలకు ఏ మాత్రం కొదవుండదు.

ఇప్పటికే చాల చెప్పినట్టున్నాను. ఇంకా గుర్తొస్తే తరువాత టపాలో వ్రాస్తాను

Thomas Friedman said in the New York Times :

"When we were young kids growing up in America, we were told to eat our vegetables at dinner and not leave them. Mothers said, think of the starving children in India and finish the dinner."

And now I tell my children:

'Finish your homework. Think of the children in India who would make you starve, if you don't."

ఇది ఎంత వరకు నిజమో ఆలోచించాలి. బాగా ఆలోచిస్తే నిజమేనేమో అనిపిస్తుంది. ఈ రోజే నాకు మా మేనేజర్ ఒక పిడుగు లాంటి వార్త చెప్పాడు. ఇప్పటి వరకు కలసి(మేము, అమెరికన్లు) చేసిన పనిని ఆగష్టు నుండి మనం మొత్తం ఇండియా లోనే చెయ్యాలి అని. అప్పుడు వెంటనే మేము అడిగిన ప్రశ్న, "అక్కడి వాళ్ళు ఏమి చేస్తారు?" అని. దానికి వాళ్ళని వేరే ప్రాజెక్ట్ లో వేస్తారు అని చెప్పాడు. అదే నిజం అవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను. ఒకరి పొట్టలు కొట్టి మేము పొట్ట నింపుకుంటున్నాము అన్నఆలోచనే ఎంతొ బాధ కలిగిస్తుంది.

మోనికా సెలెస్, పేరు వినగానే అందరికి ఒకనాటి మేటి టెన్నిస్ క్రీడాకారిణి గుర్తొస్తుంది.

తను, అతిచిన్న వయసులోనే టెన్నిస్ WTA Rankings #1 కి చేరిన క్రీడాకారిణి

20 ఏళ్ళు దాటకమునుపే 9 గ్రాండ్ స్లాంలు గెలిచిన ఘనత ,
అతి చిన్న వయసులో( 16 ఏళ్లకే ) ఫ్రెంచి ఓపెన్ గెలిచిన ఘనత.
ఇలా ఇంకా ఎన్నో సాధించేదేమో ? కాని అంతా ఒక్క రోజులో, ఒక ఉన్మాది ****** చేతిలో నాశనం అయ్యింది. అంతకంటే బాధపడాల్సిన విషయం ఏమిటంటే, వాడికి కనీసం శిక్ష కూడా పడలేదు.

అంత జరిగినా, మళ్ళి పట్టుదలతో ఇంకొక్క గ్రాండ్ స్లాం గెలిచింది. మోనికా నీ మనోబలానికి ఇవే నా జోహార్లు.. ఎన్నాళ్లయిన నాకెంతో ఇష్టమైన టెన్నిస్ క్రీడాకారిణి నువ్వే.

ఈ మధ్యనే మోనికా తను టెన్నిస్ ఆట నుండి retire అవుతున్నట్టు ప్రకటించింది. మోనికా జీవితంలో ఇంకా ఎంతొ సాధించాలని కోరకుంటూ......

కొత్తొక వింత పాతొక రోత అని మనమందరం విన్నాము కాని మనుషులకి కూడా అది వర్తిస్తుంది అని నేను ఊహించలేదు. మొన్న వారాంతము ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అనుకోకుండా ఇద్దరు పాత స్నేహితులని కలిసాను. ఎంతొ ఆనందం వేసింది. సుమారుగా 10 సంవత్సరాల తరువాత వాళ్ళని కలిసే అవకాశం కలిగింది. కాని కలిసిన పది నిమిషాలకు మాట్లాడడానికి మాటలు మిగల్లేదు. అప్పట్లో ఎంతో సన్నిహితంగా ఉండే మేము ఇప్పుడు మాట్లాడుకోడానికి కూడా మాటలు రావట్లేదంటే ఎంత దురదృష్టం. ఎవర్నో కొత్త మనుషుల్ని కలిసినట్టనిపించింది. కాలం మనుషుల్లో ఇంత మార్పు తెస్తుందా?
తరువాత తీరిక దొరికినాక దీనికి కారణం ఏమయ్యుండవచ్చు అని బాగా ఆలోచించాను. 10 ఏళ్లలో ఒక్కసారి కూడా కలిసే ప్రయత్నం చెయ్యకపోవడమే కారణం అని నిర్దారించాను.

10 ఏళ్ల క్రితం అంటే ఇంటర్నెట్ ఇంకా బాగా వ్యాప్తి చెందలేదు ఇక్కడ(భారతావనిలో). జనాలతో touch లో వుండాలంటే కేవలం ఉత్తరాలే దిక్కు .. కూర్చొని ఉత్తరాలు వ్రాయాలంటే కొంచం కష్టమే కదా! అందువల్లనో లేక చదువు రిత్యా/ఉద్యోగ రిత్యా బాధ్యత పెరిగి, సమయం దొరకకపోవడం వల్ల కూడా అయివుండవచ్చు.

ఇప్పుడు social networking బాగా వ్యాప్తి లోకి వచ్చింది. కనుక ఈ సమస్య భవిష్యత్తులో ఉండకపోవోచ్చు. కాని ఒక్కటి మాత్రం నిజం. కాలం మనుషులని బాగా మార్చెస్తుంది. అభిరుచులు మారుతుంటాయి. కాలంతో పాటు మనము మారడమే తప్ప వేరే చేయగలిగింది లేదేమో!!!!!