నేను చాలా రోజులుగా ఈ టపా వ్రాద్దామనుకుంటున్నాను. మొన్నామధ్యన కాలెండర్ చూస్తుంటే "రథ సప్తమి" అని కనిపించింది. తారీఖు చూస్తే దాటి పోయింది. అయ్యో చిన్నప్పుడు ఎంచక్కా చిక్కుడుకాయ కూర తినేవాల్లమే అనుకున్నా. ఆ తెల్లవారు ఫిబ్రవరి 14. అంటె valentines Day అన్నమాట. అది మాత్రం మర్చిపొకుండా చేసుకున్నాం. ఇలా ఎన్నో అలవాట్లు, ఆచారాలు మర్చిపోతున్నాం. అవన్ని ఒకసారి నెమరువేయటమే నా ఈ చిన్ని ప్రయత్నం. అవి అలా ఎందుకు చేస్తారో మాత్రం నాకు తెలీదు సుమండి. అందువల్లె అవి అందరికి గుర్తుండవు అనుకుంటా!!!!!!!

ముందుగా రథ సప్తమి. చాలా ప్రాంతాలలో ఉదయాన్న, చిక్కుడు ఆకులు తలమీద పేట్టి స్నానం చేస్తారు. ఇక చిక్కుడు కాయ కూర మాత్రం తప్పనిసరి. ఇది చంద్రమాన మాఘ శుక్ల సప్తమి నాడు వస్తుంది. అంటె, సుమారుగా ఫిబ్రవరి, మార్చి కాలంలో అన్నమాట.

ఇక తరువాతది తొలి ఏకాదశి. ఆ రోజు తప్పకుండా పేలాల పిండి తినేవాళ్ళము. పేలాలు కూడా వేంచిపెట్టే వాళ్ళు. పేలాలు అంటే తెలియని వాళ్ళకి, వాటిని popcorn అంటారు. ఇది చాంద్రమాన ఆషాడ శుక్ల ఏకాదశి నాడు వస్తుంది. అంటే, జులై ఆగష్టు కాలంలో అన్నమాట. రైతన్నలకు ఇది పెద్ద పండగ. ఈ రోజు తరువాతే నాట్లు ప్రారంభించేవారు. ఇక ఇంట్లోనే popcorn దొరుకుతుంది అంటే, పిల్లలందరికీ మహా సరదా.

అట్లతద్దె అంటే చాలామందికి తెలుసును. కాని ఆరోజు అట్లు తినడమే కాకుండా ఇంక వేరేవి చేస్తారు అని తెలీదు. మా చిన్నప్పుడు ఇంటి దూలాలకి పెద్ద పెద్ద ఉయ్యాలలు కట్టేవాళ్లు. ఇంక ఉయ్యాలలు జంపాలలే. పిల్లల ఆనందానికి హద్దులే ఉండవు. ఇంట్లోనే ఉయ్యాలలు, అవి దూలాలకి వేలాడేవి. గంటలు గంటలు ఉయ్యాలలు ఊగేవాళ్లము. అవి తీసేస్తుంటే ఇంక ఏడుపులు పెడబొబ్బలు. ఇది చంద్రమాన ఆశ్వయుజ బహుళ తదియ నాడు వస్తుంది. అంటే సుమారుగా సెప్టెంబర్-అక్టోబర్ లో అన్నమాట.

దీపావళి అందరికి తెలిసిన పండుగే. కాని ఆరోజు మతాబులు కాల్చడం కాకుండా వేరేవి కూడా చేసేవారు. మగపిల్లలు అయితె దివిటిలు తిప్పేవాళ్ళు . గోగేన చెట్టు మండలకి ఒక పక్క మంట అంటించి, చేతులతో తిప్పడం. వాటి మీద నుంచి దాటించడం చేసేవారు. ఇక ఆడ పిల్లలకి, పల్లేరు కాయలో దీపం పెట్టి, దానిని తాటాకు తో చేసిన ఒక holder లాంటి దానిలో పెట్టి , చుట్టూ తిప్పి ద్రిష్టి తీసేవారు . ఇక ఈ కార్యక్రమం అయితె ఇక మతాబులే మతాబులు. దీపావళి ఎప్పుడొస్తుందో అందరికి తెలిసిందే. అది చంద్రమాన ఆశ్వయుజ అమావాస్య నాడు వస్తుంది. అంటే సుమారుగా అక్టోబర్-నవంబర్ ప్రాంతంలో అన్నమాట.

కోర్ల పౌర్ణమి, ఇది చాల మందికి తెలిసి ఉండకపోవోచ్చు. ఆ రోజు ఉదయాన్నే లేచి, పళ్ళు తోముకొని కుక్కలకి ఉండ్రాళ్ళు కొరికి వేసేవాళ్ళము. ఇది చెయ్యాలంటే ఎంత సరదానో మాటల్లో చెప్పలేను. ఈ రోజుకి కొంత మంది ఇది చేస్తున్నారు కాని ఉండ్రాళ్ళ బదులు ఇడ్లిలు వాడుతున్నారు. ఇది చంద్రమాన మార్గశిర పౌర్ణమి నాడు వస్తుంది. అంటే సుమారుగా డిసెంబరు- జనవరి ప్రాంతంలో.

కార్తిక మాసం, మన తెలుగు వారికీ ఎంతొ విశిష్ట మాసం. నోములు, వ్రతాలు చాలా చేస్తుంటారు. కార్తిక సోమవారము, కార్తిక పౌర్ణమి లాంటివి కొన్ని. కాని పిల్లలకు ఇష్టంగా చేసేది , ఉసిరి చెట్టు కింద వనభోజనాలు . అడివిలోకి వెళ్లి , ఒక ఉసిరి చెట్టు చూసి, దాని దగ్గర మకాం వేసి, వంటలు చేసి, తిని , సరదాగా ఆటలు ఆడి వచ్చేవాళ్ళు . అబ్బ ఎంత సంబరంగా ఉండేదో. ఇంకా కార్తిక మాసానికి, ఉసిరికి చాల బంధం ఉంది. తులసి కల్యాణం కూడా ఈ మాసంలోనే చెసేది. కన్నడిగులకి, కొంకిని వాళ్ళకి పెద్ద పండుగ. చాంద్రమాన కార్తీక శుక్ల ఏకాదశి/ద్వాదశి నాడు వస్తుంది. తులసి చెట్టు చుట్టూ ఉసిరి మండలతో పందిళ్ళు వేసి తులసి కల్యాణం చేస్తారు. ఇక పిండి వంటలకు ఏ మాత్రం కొదవుండదు.

ఇప్పటికే చాల చెప్పినట్టున్నాను. ఇంకా గుర్తొస్తే తరువాత టపాలో వ్రాస్తాను

Thomas Friedman said in the New York Times :

"When we were young kids growing up in America, we were told to eat our vegetables at dinner and not leave them. Mothers said, think of the starving children in India and finish the dinner."

And now I tell my children:

'Finish your homework. Think of the children in India who would make you starve, if you don't."

ఇది ఎంత వరకు నిజమో ఆలోచించాలి. బాగా ఆలోచిస్తే నిజమేనేమో అనిపిస్తుంది. ఈ రోజే నాకు మా మేనేజర్ ఒక పిడుగు లాంటి వార్త చెప్పాడు. ఇప్పటి వరకు కలసి(మేము, అమెరికన్లు) చేసిన పనిని ఆగష్టు నుండి మనం మొత్తం ఇండియా లోనే చెయ్యాలి అని. అప్పుడు వెంటనే మేము అడిగిన ప్రశ్న, "అక్కడి వాళ్ళు ఏమి చేస్తారు?" అని. దానికి వాళ్ళని వేరే ప్రాజెక్ట్ లో వేస్తారు అని చెప్పాడు. అదే నిజం అవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను. ఒకరి పొట్టలు కొట్టి మేము పొట్ట నింపుకుంటున్నాము అన్నఆలోచనే ఎంతొ బాధ కలిగిస్తుంది.

మోనికా సెలెస్, పేరు వినగానే అందరికి ఒకనాటి మేటి టెన్నిస్ క్రీడాకారిణి గుర్తొస్తుంది.

తను, అతిచిన్న వయసులోనే టెన్నిస్ WTA Rankings #1 కి చేరిన క్రీడాకారిణి

20 ఏళ్ళు దాటకమునుపే 9 గ్రాండ్ స్లాంలు గెలిచిన ఘనత ,
అతి చిన్న వయసులో( 16 ఏళ్లకే ) ఫ్రెంచి ఓపెన్ గెలిచిన ఘనత.
ఇలా ఇంకా ఎన్నో సాధించేదేమో ? కాని అంతా ఒక్క రోజులో, ఒక ఉన్మాది ****** చేతిలో నాశనం అయ్యింది. అంతకంటే బాధపడాల్సిన విషయం ఏమిటంటే, వాడికి కనీసం శిక్ష కూడా పడలేదు.

అంత జరిగినా, మళ్ళి పట్టుదలతో ఇంకొక్క గ్రాండ్ స్లాం గెలిచింది. మోనికా నీ మనోబలానికి ఇవే నా జోహార్లు.. ఎన్నాళ్లయిన నాకెంతో ఇష్టమైన టెన్నిస్ క్రీడాకారిణి నువ్వే.

ఈ మధ్యనే మోనికా తను టెన్నిస్ ఆట నుండి retire అవుతున్నట్టు ప్రకటించింది. మోనికా జీవితంలో ఇంకా ఎంతొ సాధించాలని కోరకుంటూ......

కొత్తొక వింత పాతొక రోత అని మనమందరం విన్నాము కాని మనుషులకి కూడా అది వర్తిస్తుంది అని నేను ఊహించలేదు. మొన్న వారాంతము ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు అనుకోకుండా ఇద్దరు పాత స్నేహితులని కలిసాను. ఎంతొ ఆనందం వేసింది. సుమారుగా 10 సంవత్సరాల తరువాత వాళ్ళని కలిసే అవకాశం కలిగింది. కాని కలిసిన పది నిమిషాలకు మాట్లాడడానికి మాటలు మిగల్లేదు. అప్పట్లో ఎంతో సన్నిహితంగా ఉండే మేము ఇప్పుడు మాట్లాడుకోడానికి కూడా మాటలు రావట్లేదంటే ఎంత దురదృష్టం. ఎవర్నో కొత్త మనుషుల్ని కలిసినట్టనిపించింది. కాలం మనుషుల్లో ఇంత మార్పు తెస్తుందా?
తరువాత తీరిక దొరికినాక దీనికి కారణం ఏమయ్యుండవచ్చు అని బాగా ఆలోచించాను. 10 ఏళ్లలో ఒక్కసారి కూడా కలిసే ప్రయత్నం చెయ్యకపోవడమే కారణం అని నిర్దారించాను.

10 ఏళ్ల క్రితం అంటే ఇంటర్నెట్ ఇంకా బాగా వ్యాప్తి చెందలేదు ఇక్కడ(భారతావనిలో). జనాలతో touch లో వుండాలంటే కేవలం ఉత్తరాలే దిక్కు .. కూర్చొని ఉత్తరాలు వ్రాయాలంటే కొంచం కష్టమే కదా! అందువల్లనో లేక చదువు రిత్యా/ఉద్యోగ రిత్యా బాధ్యత పెరిగి, సమయం దొరకకపోవడం వల్ల కూడా అయివుండవచ్చు.

ఇప్పుడు social networking బాగా వ్యాప్తి లోకి వచ్చింది. కనుక ఈ సమస్య భవిష్యత్తులో ఉండకపోవోచ్చు. కాని ఒక్కటి మాత్రం నిజం. కాలం మనుషులని బాగా మార్చెస్తుంది. అభిరుచులు మారుతుంటాయి. కాలంతో పాటు మనము మారడమే తప్ప వేరే చేయగలిగింది లేదేమో!!!!!

గమనిక: ఈ కథలో పాత్రలు సంఘటనలు కేవలం కల్పితాలు. ఎవరిని ఉద్దేశించినవి కావు. ఎవరికయినా ఉద్దేశించినట్లనిపిస్తె వాడె రెనా.

స్థలం: కళ్ళికోట ఇంజినీరింగ్ కళాశాల
సమయం: మొదటి సంవత్సరం, రాగింగ్ సమయం

రాజు తనకు సీనియర్లు చెప్పిన విషయం అందరికి చెప్పడానికి సమావేశం ఏర్పాటు చేసాడు. ఆందరూ వచ్చాక విషయం చెప్పాడు. వచ్చె ఆదివారం తెలుగు అసొసియేషన్ వార్షిక సమావేశాలు. కనుక మొదటి సంవత్సరం విధ్యార్థులు ఒక నాటిక ప్రదర్శించడం ఆనవాయితి. అక్కడ కళ్ళికోటలో వున్న చాలా మంది కుటుంబీకులు ఆ సమావేశాలకు వస్తారు. కనుక బూతులు లేకుండా మంచి నాటిక వెయ్యమన్నారు. బాగోకపోతే పగిలిపోద్దన్నారు. twist ఏంటంటే పద్నాలుగు మంది వుండాలి ఆ నాటకంలో. అందరు మోహాలు మాడిపోయాయి. అసలే సీనియర్లు చండశాసనులు. తేడా వస్తె కుమ్మేస్తారు. ఇప్పుడు 14 మంది వున్న నాటకం ఎక్కడ దొరుకుతుంది అని కొందరు సామాన్యులు వాపోయారు.
ఎవరి పేరు చెప్తె బండ బూతులు తిట్టాలనిపిస్తుందో, ఎవరు పేరు చెబితె సీనియర్లకు కొట్టాలనిపిస్తదో, వాడి పేరు రేనా ( caption :వాడిది రాయలసీమ కాదు). కాని లారి జనాన్ని దించి సీనియర్లను ఏసేద్దమని చూసాడు. సామాన్యుల ప్రార్థన మీద ప్రయత్నం విరమించి శాంతించాడు. ఇక అసలు విషయానికి వస్తె, రేనా విషయం విన్నాక, కెవ్వున అరిచాడు. ఆ దెబ్బకి అప్పుడే నిద్రలోకి జారుతున్న విష్ణు శాస్త్రి ఉలిక్కి పడి లేచాడు. అందరి మొహాలు పేలవంగా ఉండటం చూసి విషయం కనుక్కున్నాడు. అదేంటో సమావేశం లో " స" వినగానే గురక శబ్దం వినిపిస్తుంది అందరికి. ఎందుకు అరిచాడో ఎవరు అడగకపోయె సరికి, తనే మనసులో మాట చెప్పాడు రెనా. తనే ఒక నాటిక వ్రాస్తానన్నాడు.

సామాన్యుడు 1: ఏరా నువ్వు నాటకాలు కూడా వ్రాస్తావా?
రెనా: అదేమయిన బ్రహ్మ విద్యా. సరిగ్గా నాలుగు గంటలు కూర్చుంటే అయిపోద్ది. నాకు రేపొద్దున్న దాకా టైం ఇవ్వండి. ఒక కత్తిలాంటి నాటిక తయారు చెస్తాను.
సామాన్యుడు 1: ఉరేయ్, 14 మంది ఉండాలి చూసుకో.

ఇక చేసేది లేక అందరు రేనా నాటిక కోసం తెల్లవారు కలుద్దామని బయలుదేరారు. గాండ్రిస్తున్న విష్ణుని లేపి గదికి పంపారు.
రెనా కనీసం పేపర్ కూడ లేకుండా వచ్చాడు తరువాత రోజు.

రాజు: ఉరేయ్, నాకు చాలా Tension గా ఉంది. నాటిక తలుచుకుంటేనె వణుకేస్తుంది. ఇంతకి నాటిక ఎక్కడ?
రెన: why fear? i am here. నాటిక అంతా నా బుర్రలో ఉంది. అందరూ రాగానే బయటకు లాగుతా. విష్ణుకి వినిపించా.. సూపర్ అన్నాడు.
రాజు. వాడు మెలుకువగా వున్నప్పుడె చెప్పవా??

అందరూ వచ్చారు. రెనా మెల్లగా గొంతు సవరించుకున్నాడు. ఇంతలో సన్నగా గురక శబ్దం వినిపించింది. సమావేశం మొదలుకు గ్రీన్ సిగ్నల్ వచ్చినట్టే..
నాటిక మొదలుపెట్టమని రెనా వైపు చూస్తున్నారు అందరు. రెనా మొదలెట్టపోతుండగా

సామాన్యుడు 2: ఏర ఇది మొదటి సీనా?
రెనా: లేదు మామ ఎక్కడైనా పెట్టొచ్చు.
సామాన్యుడు 2: ఆ! ( షాకుతో ఫిట్సొచ్చినట్టున్నాయి)
ఇక సీనులోకి వెళితె, ఒక టీ కొట్టు. ఒకడు టీని రెండు గ్లాసుల్లొకి తిరగబోస్తున్నాడు. ఒకడు టీ తాగుతున్నాడు, ఒకడు ఊరికే నడుస్తూ ఉన్నాడు.

సామాన్యుడు 3: ఆ తరువాత?
రెనా: కాస్త డమ్మి.
సామాన్యుడు 3: అంటె?
రెనా: అంటె అక్కడ కాస్త డమ్మిగా ఎదైనా వేద్దాము.
సామాన్యుడు 3: ఏమి వేద్దాము?
రెనా: అంతా నిక్కచ్చిగా ఆలోచించలేదు.
సామాన్యుడు 3: (మెల్లగా మూలుగుతూ) తర్వాత?

రెనా: వాళ్ళు వెళ్ళిపోతారు.
సామన్యుడు 4: అంటె మళ్ళి రారా?
రెనా: మళ్ళా ఎందుకు?
సామాన్యుడు 4: వాళ్ళకి డైలాగులు లేవా?
అయితె అందులో ఒక పాత్ర నాకు కావాలి అని రాజు గట్టిగా అరిచాడు. మళ్ళి విష్ణుకి మెలుకువ వచ్చింది.
రెనా: డమ్మి కలిపినప్పుడు డైలాగులు కూడ కలుపుదాము లే మామ.
సామాన్యుడు 4: (మూడొ వికేట్ ఫట్)

సామాన్యుడు 5: ఇట్లా ఇంకా ఎన్ని సీన్లున్నాయి?
రెనా: ఇంక 5 వున్నాయి.
సామాన్యుడు 5: ఎవరికైనా డైలాగులున్నాయా?
రెనా: అంతా డమ్మి.

(సమాప్తం)

అనగనగా ఒక ఊరిలో ఒక రామచంద్రయ్య. భోజన ప్రియుడు. బుట్టెడు అరిసెలు తినటానికి పట్టెడు నిమిషాలు కూడా పట్టదు అతనికి. అతని ధర్మపత్ని విజయలక్ష్మి. మహా ఇల్లాలు. అత్తకు యముడు అమ్మాయికి మొగుడు సినిమాలో వాణిశ్రీ లాగా తయారు అవ్వాలనుకుంటది. భొజనం వండడం, ఇల్లు సర్దడం లాంటి చిన్న చిన్న పనులు మీద పెద్దగా ఆసక్తి చూపడానికి ఇష్టపడదు. కాని రెక్కాడితే కాని డొక్కాడని సంసారం మరి.

వీరికి ఒక శుభదినం పేపర్లో ఒక వార్త కనపడ్డది. అరవయ్యేళ్ళు నిండిన ఒకాయన కోట్లు సంపాదిస్తున్నాడట. పుస్తకాలు, కథలు వ్రాస్తూనే. అది చదివాక మనవాళ్ళ మనస్సులో ఏమి ఆలొచన పడ్డదో వేరే చెప్పక్కర లేదు. పట్టపగలే కలలు మొదలయినాయి. ఒక పెద్ద గది, గదికి సరిపడినంత డైనింగ్ టేబుల్. టేబుల్ మీద ఖాళీ దొరకనన్ని వంటకాలు. ఆహ! కాస్కొ నా రాజా! పక్కనే ఇంకొక గది. దానిలో రెండు పెద్ద పెద్ద బీరువాలు. ఒక దానిలో నగలు, ఇంకొక దానిలో చీరలు. అలా చూస్తూ కళ్ళు, కళ్ళు కలిసాయి. కలిసి వర్తమానంలోకి నడిసాయి. పొయ్యిమీద ఎదో మాడుతున్న వాసన. చక్కున విజయ వంటింటి వైపు పరిగుతీసింది. "ఖర్మరా నాయనా! మళ్ళీ మాడు కూడె . ఆ కథలేవో వ్రాసేసి, ఆ కోట్లు సంపాదిస్తె మంచి చేయి తిరిగిన ఒక వంటలక్కని పనిలో పెట్టుకొని కావలసినవి చేయించుకోవాలిరా బాబు" అనుకున్నాడు. వంటింట్లో విజయ కూడా ఆ కోట్లు వస్తె ఈ పాడు చాకిరి తప్పుతుంది. దర్జాగా తిని కూర్చొవచ్చు అని అనుకున్నది. ఇక్కడ పాఠకులకు ఒక సామెత గుర్తువస్తూ వుండవచ్చు... ఆలూ లేదు చూలు లేదు కొడుకు పేరు సోమలింగం అన్నాడట.

మాడు కూర భొజనాలు అయినాక ఇద్దరు ఎవరి ఆలోచన్లు వారు చెప్పారు. కథలు సబ్జక్టు వేట మొదలెట్టారు. ఎంత ఆలోచించినా కథలు దొరకలేదు సుమీ. కథలు దొరకగపోగా రాత్రి కూరతొపాటు అన్నం కూడా మాడింది. అది చాలక ఒకరి కథని ఒకరు వెక్కిరించడం మొదలెట్టారు. కథ ఒక పంక్తి, దానికి విమర్శ పది పంక్తులు. విసిగి ఇద్దరు ఒక సంధికి వచ్చారు. ఇద్దరు కలిసి ఒకే కథ వ్రాద్దాము అని. వారి జీవితాల గురించే వ్రాద్దాము అని. ఒకరి creative space లోకి వేరొకరు వెళ్ళొద్దని. ముఖ్యముగా ఒక్కొక్కరికి 5 వాఖ్యాలు టార్గెట్. అటు తరువాత పక్కవారికి ఇచ్చెయ్యాలి.

ఆ కథ ఎలా వచ్చిందో చదివి తీరవలసిందే...

విజయ మొదలెtcట్టింది కథ, " పోద్దున్న నిద్రలేచి, తిండిపోతు మొగుడికి ఉపహారం చెయ్యడానికి వంటింట్లోకి వెళ్ళాను. అంతలో చీరల వాడి కేక వినపడ్డది. పండక్కి చీరలు కొనుక్కొమన్న ఆయన మాట గుర్తొచ్చి, మళ్ళీ కొనుక్కోకపోతే ఆయన బాధ పడతారని చీరలవాడి మూట దింపించాను. కొత్త చీరలు చాలా వున్నయి." తన 5 వాక్యాలు అయిపొయాయి అని గుర్తుచేసాడు.
"బాత్రూంలో నుంచి వచ్చే సరికి, చీరల వాడిని చూసి చిర్రేత్తుకొచ్చింది. వాడిని నాలుగు తిట్లు తిట్టి, మళ్ళి ఇంటి ఛాయల్లో కనిపిస్తే చంపుతా అని బెదిరించి పంపాను. ఆ రోజు Tiffin కింద ఉప్మా, మినపట్టు, చిల్లుగారెలు చేసింది విజయ. మధ్యాహ్నం వంటకి ఎమి చెయ్యాలి అని అడిగింది. పులిహొర, చక్రపొంగలి చెయ్యమన్నాను" విజయ పల్లు పటా పటా కొరుకుతూ తన వంతు వచ్చిందని గుర్తు చేసింది.
సరే ఆయన చెప్పిన వంటలు చేద్దాము అని వంటింట్లోకి వెళ్ళాను. తీరా చూస్తే, చింతపండు, పంచదార నిండుకున్నాయి. ఇక చేసేది లేక మామూలు వంటలు చెయ్యడానికి ఆయన కూడ ఒప్పుకున్నరు. వంటలు నచ్చి, ఎప్పుడూ నూంచో కొని పెడతానంటున్న రవ్వల నెక్లస్, కంచి పట్టుచీర ఈ వేళ సాయంత్రమే కొనిపెడతానన్నారు. డబ్బు తేవడానికి బాంకుకి కూడ వెళ్ళారు.
రామయ్య తన వంతు వచ్చిందని గొంతు సవరించి మరి చెప్పాడు. నీ సంగతి చెప్తానంటూ తను మొదలెట్టాడు. " డబ్బు తీసి, విజయని తీసుకొని కొనడానికి బయలుదేరాము. దారిలో ఒక దొంగ మమ్మల్ని బెదిరించి డబ్బు కాస్తా కాజేసి పొయాడు. విజయ ఒంటి మీద నగలు కూడా కొట్టేసాడు. విజయ ఇదంతా తనవళ్ళే జరిగిందని బాగా ఏడ్చి ఇక జన్మలో నగలు చీరలు అడగనని వేంకటేశ్వరుడు మీద ఒట్టేసింది. ఇక చేసేది లేక చింతపండు, పంచదార కొనుక్కోని ఇంటికి బయలుదేరాము"
విజయ కడుపు రగిలిపోయింది. తగిన శాస్తి చెయ్యలని మొదలెట్టింది. "ఇంటికి బయలు దేరి ఆటోలో వస్తుంటే పెద్ద accident అయ్యింది. నాకు పెద్దగా దెబ్బలు తగల్లెదు కాని, ఆయనికి బాగా తగిలాయి. ఆసుపత్రికి తీసుకెళితె అక్కడ doctor ఎవేవొ టెస్టులు చేసి ఆయనకు B.P, Sugar, ulcer వుందని తేల్చి చెప్పాడు. ఉప్పు కారం పులుపు తీపి తినకూడదని డాక్టరు గట్టిగా చెప్పాడు. ఇక ఆయన కూడ చేసేది లేక మానేస్తానని ఆ బెజవాడ కనకదుర్గ మీద ఒట్టేసాడు"

ఇక అంతే, కథ అక్కడికి చాలించి ఒకరి మీద ఒకరు రుస రుసలు మొదలు. నాలుగు రొజులు ఇద్దరికి మాటలు లేవు కూడా! ఇక మళ్ళీ కథల గురించి ఎప్పుడు ఆలొచించలేదు.


ముఖ్య గమనిక: ఈ కథ ఎప్పుడో చదివిన ఒక కథ మీద ఆధారపడి వ్రాసినది (అంటె, original కథ అసలు గుర్తు లేదు. 5 లైన్ల concept మాత్రము అక్కడ నుంచి తీసుకున్నదే. మిగతా అంతా నా కల్పితం). ఎవరు వ్రాసారు, కథ పేరు లాంటివి గుర్తు లేవు. తెలిసిన వారు చెప్పగలరు.

పోలవరం ప్రాజెక్టు వచ్చేస్తుంది.. ఇక పాపి కొండలు చూడడం భవిష్యత్తులో కుదరదు అని మా అమ్మ గొడవ చేస్తె, గోదావరి/ శ్రీ రామదాసు సినిమాలు చూసినకాడి నుంచి ఎన్నో రోజులుగా భద్రాచల యాత్రకి వెల్లాలనుకుంటున్న కోరిక వలన, మొన్న క్రిస్మస్ సెలవుల్లో భద్రాద్రి యాత్రకు బయలుదేరాము.

ఇక ఒక సుమొ మాట్లాడేసి (గీచి గీచి బేరం చేసి, బేరం లేకుండా పనులు జరుగుతాయా??) మొత్తానికి బయలుదేరాము. అది మా ఊరునుంచి 200 కిలొమీటర్ల దూరం. నాలుగు గంటల ప్రయాణం. గోదావరి సినిమా ఊహించుకుంటూ బయలు దేరాము.సుమో డ్రైవరుగారు కాసేపు గాలిలో పోనిచ్చారు. దాని ప్రభావం వలన టైరు రిమ్ము వంగిపోయింది. అయ్యొ ఆదిలోనే హంసపాదం అని అమ్మ ఒక నిట్టూర్పు విసిరింది. ఏమి కాదు అని చెప్పి, బాగు చేయించుకోని బయలుదేరాము. భద్రాచలం చేరే వరకు మధ్యహ్నం 2 గంటలయ్యింది. కాటెజి తీసుకుందాము అని వెతికాము. కాటెజి చూసిన వెంటనే దిమ్మ తిరిగింది. A/c Cottages బాగానే వుంటాయట. దోమలు ఉంటాయా అని అడిగితె, చాలా ఉంటాయి అని కూడా చెప్పాడు. ఇక లాభం లేదు అని AP tourism Guest house లో బస చేసాము.
భొజనం చేసి పర్ణశాల కు బయలుదేరాము. అది భద్రాచలం నుంచి 40 కి.మి. దూరం. గంట పయినే పట్టింది. అక్కడ ప్రస్తుతము ఉన్న పర్ణశాల, వాల్మికి రామాయణం ఆధారంగా APTDC వాళ్ళు నిర్మించిందట. అక్కడ ఒక గుడి కూడా ఉన్నది. అసలు పర్ణశాల అక్కడ ఉండేదట. పర్ణశాల నుండి కొద్ది దూరములోనే, స్వామి వారి పాదములు నార వస్త్రముల ఆరేసిన అచ్చులు ఉన్నవి. ఇక అవి చూసేసి గౌతమి ఒడ్డున కాసేపు నిల్చోని తిరుగు ప్రయాణం చేసాము. అప్పుడు నేరుగా గుడికి వెళ్ళాము. అక్కడ దర్శనానికి పెద్దగా సమయం పట్టలేదు. ముఖ్యంగా చెప్పవలసినది ఎంటంటే అక్కడ అమ్మవారు స్వామివారి ఒడిలో కూర్చోని ఉన్న విగ్రహం వున్నది. అలాగే రాముడికి నాలుగు చేతులు కూడా ఉన్నవి. భారతావనిలో ఎక్కడ ఇటువంటి రూపము ఉండదట. గుడి ప్రాంగణములోనె భద్రుడి శిరస్సు ఉంది. ఇంకా ఒక museum కూడా ఉంది. museum తప్పక చూడాల్సిందే. రామదాసు చేయించిన అన్ని ఆభరణములు ఉన్నాయి. చింతాకు పతకము, కలికితురాయి, రవ్వల మొలత్రాడు, పచ్చల పతకము అన్ని చూస్తానికి రెండు కళ్ళు చాలలేదు అంటె నమ్మండి. దర్శనానంతరం రూమ్ కి వెళ్లి భొజనం చేసి తరవాత రోజు వెళ్ళే పాపికొండలని ఊహించుకుంటూ కలలలో తేలిపోయాము. చెప్పడం మరిచానండొయ్, పాపికొండల షికారుకి లాంచి టికెట్లు ముందే కొనుక్కొవడం మంచిది. ఎక్కడ బడితే అక్కడ దొరుకుతాయి. అప్పుడప్పుడు రద్దీ వల్ల దొరకవట.

లాంచీలు కూనవరం అనే ఊరు దగ్గర, శ్రీరామగిరి అనే ప్రదేశము నుంచి బయలు దేరుతాయి. అది భద్రాచలం నుంచి సుమారు 60 కి.మి. దూరం. దాదాపుగా 16 లాంచీలు ఒకే సారి బయలుదేరుతాయి. 8 గంటల నుంచి నిండిన లాంచీలు నిండినట్టు బయలుదేరుతాయి. ఉదయం పలహారాలు, మధ్యాహ్నం భొజనం అన్ని లాంచి వాళ్ళే అందిస్తారు. కాబట్టి, చిప్స్ పాకేట్ లాంటివి కొనుక్కు వెళితె సరిపోతుంది. మంచి నీరు కూడ మినరల్ వాటర్ ఇస్తారు. కాబట్టి నీరు కూడ తీసుకు వెల్ల వలసిన అవసరము లేదు. ఇక మా లాంచి అందరికంటె ముందుగా బయలు దేరింది. కాస్త ఒవర్లోడ్ అయింది కూడా. చాలా నెమ్మదిగా వెళ్ళింది. ఇక ఆ కోండల మధ్యన గోదావరిలో ప్రయాణం చేస్తుంటే పట్టలేని ఆనందం. ఇంతలో పలహారాలు రానే వచ్చాయి (పలహారాలు అంటే పెద్ద ఎవో అనుకునేరు, కేవలం ఉప్మా మాత్రమే. ఉప్మాతినని వాళ్ళు వేరే తీసుకువెళ్ళడం మంచిది).

మెల్లగా ఆనందం తగ్గుతుంది. ఎంతసేపు చూసినా అవే కొండలు, అదే గోదావరి. చిరాకు అనిపిస్తున్న సమయంలో, పేరంటాల్ల పల్లి అనే ఊరు వస్తుంది అని, అక్కడ ఒక శివాలయం, జలపాతం ఉన్నాయని announcement వచ్చింది. మల్లి హుషారుగా అనిపించింది. లాంచి కేవలం 45 నిమిషాలు ఆగుతుందని, రాని యెడల వదిలేసి వెళ్తామని కూడా చేప్పారు.

వెళ్ళి శివాలయం చూసాము. ఏంతో ప్రాశాంతంగా ఉంది. జలపాతం గురించి వ్రాయకపోవడమే మంచిది. పెద్దగా వ్రాయడానికి కూడా ఏమి లేదు. ఆ తరువాత లాంచిలో చెప్పిన సమయానికి సరిగ్గా పదిమంది కూడా రాలేదు. ఎవరి ఇష్టం వచ్చినప్పుడు వారు వచ్చారు. మొత్తానికి అనుకున్నా దాని కంటె 45 నిమిషాలు ఆలస్యంగా, ఒక నలుగురు లేకుండా బయలుదేరింది. అప్పటికి దాదాపు 12.30 అయినట్టుంది. ఇంక ఒక పావు గంట లో పాపికొండలు వచ్చాయి. అంతకుముందు వచ్చినవాటికి, వీటికి పెద్ద తేడా ఏమి కనిపించలేదు నాకు. తరువాత ఖమ్మం జిల్లా పొలిమేర వచ్చింది, గొదావరి తు.గో, ప.గో జిల్లాలను వేరు చెసింది. ఇక తిరుగుముఖం పట్టాం. తరువాత ఒక చోట భొజనాల కోసం ఆపారు. ఎమాటకి ఆ మాటె చెప్పాలి, భొజనం అదిరింది. తిరుగు ప్రయాణం లో దొరికన వాళ్ళు దొరికిన చోట కునుకులేసారు. కొంతమంది చోటు కోసం తగువులాడారు కూడా. ప్రపంచంలో ఇంత చెత్త ప్రదేశం లేదని కూడా అనిపించింది.

మొత్తానికి ఎలాగోలా ఒక 4 గంటల తరువాత శ్రీరామగిరి చేరాము. కాని తిరుగు ప్రయాణం ఎంతో విసుగు కలిగించింది. ఇక శ్రీరామగిరి నుంచి ఇంక 5 గంటల తరువాత మా ఊరు చేరాము. సొమ్మసిల్లి నిదురపొయాము. తెల్లవారిన తరువాత ఆ పాపికొండలు అలానే కళ్ళలో మెదిలాయి. విసుగంతా మరిచాము. ఆ రోజు దినపత్రికలో, పోలవరం ప్రాజెక్టుకి ఇచ్చిన permission రద్దు చెస్తున్నారని చదివాను. చంద్రబాబు ఇదంతా ప్రభుత్వ అసమర్థతేనని దుమ్మెత్తి పోసాడు.

ఎంతయినా సినిమాలో చూపించినంత వుండదని గ్రహించాను.