ఈ మధ్య చాలా కందాలు చూసి నాక్కూడా వ్రాయలని ఎందుకో అనిపించింది, లేడికి లేచిందే పరుగ్గా ఠకఠక వ్రాసేసాను(అంటే ఒక్కోదానికి ఒక గంటపయినే పట్టింది). అసలు కందము వ్రాయగల్గడమే ఒక వరము. ఒక్కసారి మొదలెట్టామో ఇక వరసగా అన్ని కందాలే. కాందాలు వ్రాయడానికి రూల్స్ కావాలంటె ఇక్కడ మరియు ఇక్కడ చూడండి. చూస్తానికి చాలా కష్టమయిన రూల్స్ లా అనిపించినా, వ్రాసినప్పుడు అనుకున్నంత కష్టము(అంటే చాలా కష్టం కాకుండా, కొంచెం కష్టం అని) కాదేమో అనిపిస్తుంది.

సర్వ భగాణాలంకృతమైన కందమును నే కూడా కాస్త పొగిడితే ఇదుగో ఇలాగే ఉంటుంది

కందము నందము జూచితి
నందము బ్లాగున్, చిటుకున నల్లరి పదముల్
చిందర వందరగ మదిన్
తొందర పెట్టిన విధము నె తొరపడి బల్కెన్

కందమనగానే మనకి సుమతి శతకము గుర్తు రావాలి. నీతి ఎంత చక్కగా కందంలో ఉంటుందో చూస్తె, మనక్కూడా కొన్ని నీతులు చెప్పలనిపీయడం ఖాయం. అలా నీతులు చెపితే ఇదుగో ఇలా

చెప్పిన మాటలు మరలున
జెప్పిన తడవే విరివిగఁ జెప్పులు విసురున్
గొప్పలు మెండుగ బల్కిన
తిప్పలు తప్పక బడబడ తిట్టును జనులున్

పై రెండు రాసాక ఇంకా వ్రాయాలన్న తృష్ణ( అది చాలా పెద్ద పదమేమో, కోరిక అంటె సరిపోదు) చావక ఇదుగో ఇలా బయట పడింది.

మెడలో బంగారు గొలుసుఁ
జడలో చామంతి పూలుఁ జక్కగ పెట్టిం
గుడిలో కనపడెఁ , పిమ్మట
వొడిలో పసికందు జూచి వుడికెను మనసున్

అక్షింతలు వేయించుకోడానికి సిద్ధముగా ఉన్నానోచ్..